Edebiyat Meclisi

GELEN YOLCU- SITKI SİLAH

2011-12-19T01:49:00.000-08:00

Gelen Yolcu, uzun süredir iç hatlar terminalinin çıkış kapısında bizi selamlamasını beklediğimiz bir öykü kitabıydı. Yazar Sıtkı Silah'ın ilk kitabı geçtiğimiz günlerde Önce Kitap Yayınevi tarafından yayımlandı.Ben de ilk fırsatta temin ettiğim çiçeği burnunda bu güzel yapıtı, sizler için değerlendirmek istedim.

Gelen Yolcu, 24 öyküyü içinde barındıran bir kitap. 24 hikayenin 24'ü de apayrı birer yolcu sanki. 24 hikaye deyince oldukça hacimli bir yapıt beklentisine girmemeli okur. Yazar öykülerini kısa tutmuş; ancak bu diyeceklerini diyememiş anlamına gelmiyor. Silah, öykülerini şiirleştiren bir yazar. O, kuru laf kalabalığı ve boş tasvirlerden ziyade kurgu ve söyleyiş yoğunluğuyla okurunu etkilemeyi seçmiş. Bu sözler ışığında kitapta yer alan hemen her hikayenin sizi şaşırtacağını, size "yazar, bunu iyi düşünmüş" dedirteceğini düşünüyorum.

Öykülerinde kurgudan sonra dikkat çeken unsur tabii ki "mizah". Sanatçı şiire daha çok yakışan humoru öykülerine yerleştirmeyi denemiş ve oldukça da başarılı olmuş. Öykünün bir yerinde kahkahalara boğulup okumanızı erteleyebiliyorsunuz. Silah, Aziz Nesin'den sonra pek de başarılı örneklerini göremediğimiz mizahi öykücülüğü bize yeniden hatırlatıyor.

Konuşma diline oldukça yakın bir dil Silah'ınki. Cümlelerin tumturağına, süsüne takılıp akıştan kopmuyorsunuz. Her okur profiline sesleniyor aslında yazdıkları. Fazla edebi, insanı boğan cümlelerden kaçan okura da gülümsüyor, kendisini günlerce düşündürecek sözler arayan filozoflara(!) da . Pek çok cümle "bunu daha önce hiçbir kitapta görmedin, altımızı çizmelisin" der gibi bakıyor okura. Bu durum samimiyeti getiriyor beraberinde. Sıcacık bir anlatım karşılıyor sizi. Kısacası Gelen Yolcu'da yazarının sesini duyuran öykülerle karşılaşıyorsunuz.

"Yazarının sesini duyuran" dedim çünkü öykülerinde zaman zaman akışı keserek okurla konuşmaya başlıyor. Silah. Tanzimat döneminde kusur olarak sayılan bu "yazar tutumu" Sıtkı Silah'ın öykülerine samimiyet ve gizem katmış. Siz akışa kendinizi kaptırmış öyküyü yaşarken bir anda perdenin kenarından görünüveriyor muzip yazarımız. "Bir saniye, bir saniye" diyor. Diyeceklerini uygunca söyledikten sonra sizi güzel bir yolculuğa uğurlayan nazik kabin amiri gibi yol gösterici, ağırlayıcı oluyor.

Sözün özü henüz çiçeği burnunda bu kitabı "daha başka öyküler de olmalı, şimdi bitemez" duygusuyla bitirdiğinizde son sayfada yazan "Sıtkı Silah'ın Bavulunda Daha Çok Öykü Var" ifadesi yüreğinize bir nebze de olsa su serpecek. Gelen Yolcu ile edebiyat dünyamıza ve kitaplığımıza merhaba diyen Sıtkı Silah'a hoş geldin diyor, yeni yolcularını selamlamak üzere aynı yerde bekliyoruz.

KANIKSADIM

2011-12-12T12:55:00.001-08:00

sivilcelerim

ilk önce sızısı hissedildi

sonra teorisi kavrandı tarafımdan

ve kanıksadım sonunda

sivilcelerle oynanmayacağını

randevu veriyorum ona evet

sonrayı sonraya erteliyorum

yazmam gerekir diyorum

sivilcelerle oynanmayacağını

baskı altına alınmış bir azınlık

bölük pörçük ama gururlu yaşam mücadelesi

dışarıdan bakınca kimlere benziyorlar

egemenliğimin yasadışı mitingçileri

pes ediyor şartlı barış imzalıyorum

her bir çekiliş

yeni bir iz

kabul ettiriyorlar

sivilcelerle oynanmayacağını

yaş 17 :)

Boşluk

2011-11-17T08:36:00.000-08:00

Boşluk
Alışmak zordur ona
Bırakmak ise daha da zor
Bütün hücrelerini kaplayan sessiz sedasız bir bombadır.
Farkına varmadan içinde patlayan
Ve patladığında daha da kendine çeken
İçine çektikçe daha da yalnızlaştığın
Ruhununun çığlık atarak boğulduğu
Boğulurken de sadistçe zevk aldığındır…
*
Öyle durgundur ki,
Durgunluğu cezbeder
Yakalar seni
Sarar
Yaşarken ölümü düşünür gibi
Ölüyken yaşamı ister gibi
Hissedersin…
*
Ve en sonunda artık onunsundur.
Sen ona hükmettiğini
Aslında kurtulacağını
Bunun sadece bir dönem olduğunu
Söyler durursun…
*
Söylediğin yalana kendin inanarak
Gecelerce sayıklarsın

*
Bilemezsin kendi yanlızlığında boğulduğunu
Bütün dinlerden medet umarsın
Hepsine tek tek boyun eğer
Kurtuluşu gökten ulu sevgide,
Sonsuzlukta ararsın…
*
Yapabildiğin sadece
Ölmüş ruhuna dua etmektir…
Kabul olacağına inandığın
İnandıkça da deliliğe yaklaştığın,
Kurtuluşa değil kaybolmuşluğa kavuştuğun
Kör gözünle, sağır kulağınla, konuşamayan dilinle
Hissedemeyen kalbinle kala kaldığın
*
Kabullenmek zordur
Karanlıktır.
Acı verir.
Kanatır düşünceleri,
Izdırap ile yanar için
Tırnaklarının ucundan başlayarak hissedersin nefesinin kesildiğini
*
Bekleyemezsin
Çıldıracak gibi olursun
Kaparsın gözlerini
Kaparsın kalbini
Kaparsın yaşamını
Onu görürsün karşında
Kabul ettin artık
Boşluk sarmış her yerini
*
Artık uyanma vakti gelmektedir.
Zor olan geçti,
Gitti geri de kaldı
Güçlüsün çünkü
Gördün en büyük acı gerçeğini
Kabullendin
Yaşamda ölümde değersiz geldi gözünde
Tıpkı boğulurken
Bir anda kendini sudan dışarı atar gibi attın kendini
Boşluğundan
Kurtulmayı hak ettin
*
Şimdi ne yapacağını bilemeyen
Şımarık bir çoçuk kalbi var içinde
Delicesine atar
Attıkça bütün akan yaralarından
Kirli kanı atar
Temizler her bir hücreni
Ruhunu, gözlerini, dilini,
Artık herşey farklı
Sakın unutma

Mert YÜKSEL

15/11/11

İZMİR

TWİTTER TARZI HİKAYE :)

2011-10-12T12:31:00.000-07:00

daldaki incire uzanmanın keyfini yaşarken ağzımda gevelediğim sakızı düşürmeme neden olan o sahnenin dehşetiyle irkildim. kanatlarından alevler saçan yolcu uçağı üzerinde durduğum ağaca dumanlar saçarak yaklaşıyordu. evet evet o dev kuşun üstüme geldiği gerçekti

aklımsa kaçsana diyordu ama büyülenmiş gibi olduğum yere mıhlanmıştım. neden sonra kendimi ağacın dalından attım, kocaman ateş topu incir ağacının dalını yalayıp geçerken duyduğum şey acıydı

ağacı görmemi sağlayan pencereyi, olumlu düşünmemi salık veren bir arkadaşımı susturur gibi yavaşça kapadım.vermem gereken bir karar vardı.babamın,bulunduğu fotoğraftaki gülümseyişini, can'ınkine benzettiğim an, tamam dedim, neden olmasın! hızla giyinip,ona koştum,can'a..kaçırmamalıydım.. ağaçlar,dallarını hala sallıyor olmalıydı iyimserlikle, hızla koştuğum caddede,bir arabanın altında kalırken..hem babam,ender gülümserdi...

SITKI SİLAH & MURAT GİL & TUNCA TUTKUN

İLLA

2011-10-10T13:20:00.000-07:00

İLLA

sen şöyle hakkınca hiç değilse kararınca

nefes almayı vermeyi mi zor sanıyorsun?

beni diyorum, astımlı bir semt mi sandın

istesen kaybolabileceğin

hem seni açarken çiçekler

karakollarda şartlı tahliye

adım aranırken…

yeni dizeler diziyorum, dilimde yeni ezgiler

gezseler diyorum içerimi

seni içinde sezseler

bak sesinle neler yapıyorum

onu nedensiz bir duyma bozukluğuna evlat edindirirken

sesini yalınca nefesim diye bilirken

beni diyorum astımlı bir semt sanırken

şüpheli bir tarif gibi duymazlıktan gelip de

bilerek kaybolduğum bir sokak değilse, neydi gözlerin...

gözlerin, gözlerine yalan mı diyeceğim

sözlerin hep sözde soru cümlesi olurken

ve seni hep bir sonraki çıkmaza tamamlarken,

elimden başka türlüsü gelmiyormuş gibi

şimdi bu sersemliğimle dolu kadehte

acımla bulmuşken dibi

ve mezeleri kendimle tokuştururken

yani bir şiir diyorum Canan,illa bitmeli mi...

Murat Gil & Sıtkı Silah

İMECE

2011-10-03T11:24:00.000-07:00

BU NE BİÇİM GÜNCE VE İMECE

Beni büyük şair yapma dedim, bunu istedim!

aşk,bir iş kazası değilmiş gibi.

oysa ben küçük şeyler yazar fikrindeydim

yıpratan bakışlarını hüznümle maskeleyerek.

onu bilemem ama benzemiyorum kahraman odyseus’a

nastenka ya da raskolnikov da değilim Zeynep!

biraz şairim,ama biraz, gözyaşı gibi

beni çocukluğuna versen ya!

Ben çocukluğunda yediğin elma şekeri de değilim.

al beni son kez/al ve anılarınla biçimlendir.

"tanrılar karıştırır durur" diyor ya denizleri

yaylasına küsmeyen bir çoban gibi

kızının odasına sebepsiz girmeyen ben ki

yüzüm senden geleni reddeder özüm isteyendir…

Murat Gil & Sıtkı Silah

Şahmeran Efsunu

2011-09-29T08:59:00.000-07:00

Derler ki zamanın birinde

Meranların Şahı varmış

Bedeni meran,ruhu insan

Dipsiz bir kuyuda yaşarmış.

Bir garip kulmuş Camsab

Sihirli kuyudan bal bulmuş

Ne var ki dost bildikleri

Kuyu başında ,sırtından vurmuş

Efsunlu bir diyara varmış yolu

O ki;Tanrının sevgili kulu

İyilik,güzellik ihsan etmiş

Efsanevi Meran Yurdu

Zaman sular gibi akmış

Camsab vatanına hasret kalmış

Müsade buyurmuş Şahmeran

Ayrılık vakti gelip çatmış

Demiş ;Ey Camsab bana söz ver

İzimi tozumu yellere ver

İnsanoğlu hırslı olur

Sen sen ol,sır verme, ser ver

Dünyasına dönmüş Camsab

Sözünü tutmuş,sırrını öğütmüş

Gün olmuş,devran dönmüş

Ülkenin Sultanı hasta düşmüş

Demişler ki,şifâsı Meran

O Merandan akan efsunlu kan

Yok mu gören,yok mu duyan?

Hükümdarımıza devayı sunan?

Camsab duymuş tüm olanı

Şahmeranın sözünde aklı

Saklıyor gece gibi karanlıkta

Şahmerana verdiği büyük andı

Hüküm veriliyor tüm halka

Tez elden herkes hamamda toplana

Şahmeranı gören varsa,

Bulunur hemen izi,o an vücudunda

Camsab biçare ,kaçışı yok

Verdiği yeminden de dönüşü yok

Dökülürken elbisesi sırtından

Sırrını veren alâmeti çok

Başı insan,kuyruğu yılan

Şahmeranı gören iz taşırmış ondan

Meran pulu giyinmiş vücudu

Ayrılmış insan sıfatından

Tez emir verdi Sultan Veziri

Şahmeran bulunup,huzura getirildi

Camsab yüreğine saplanan okla

O an paramparça idi

Şahmeran'ın kanında şifâ vardı

Ölümü Vezirin elinden olacaktı

Emir verdi o an Camsab'a

Lâkin onun da bir sırrı vardı

Beni sen götür dedi,Sultana

Anlatacağım ilaçtadır şifâ

Boynumu ,bedenimi bölün burada

Suyumu kaynatın için kana kana

İlk tas suyu vezire içir

İkinciyi kendine ayır

Geri kalanı ile de

Sultanın dermanına çare getir

Boynu bükük söz dinledi

Sultanına şifâ verdi

Vezir cezasını buldu

Kalan suyu kendi içti

O gün bugün Lokman Hekim

Suyla gelen büyük ilim

Camsab'ın yazısıymış bu

Şahmerandan kalan gizli bilim

Şahmeran destanı böyle bilinir

Nesilden nesile aktarılır

Sözün özü,sırrını veren

Bir gün gelir canından olur.

*Şahmeran Efsanesine hitaben yazılmıştır.

Serpil Kaya / Antalya

(22.04.2011)

MEKTUP

2011-09-27T12:41:00.000-07:00

ErikiM,

Bu mektubu yolladığım mektuplarla aynı duygular içinde yazmayacağımı hissediyorum. Gecenin bilmem kaçı. Misafirhane öyle bir sessizlik içinde ki adeta korku filmlerinde sıklıkla karşılaşılan ve insanların yıllarca uğramadığı köşkleri andırıyor. Yüzümün sağına sadece karargahın sarı ışıkları vuruyor. Bu gecelik nöbetimin süresini uzatıyorum.Umurumda değil zaten: uykusuzlukmuş, yorgunlukmuş, yarın telaşıymış. Gecenin bu vaktinde sadece sana yazmak istiyorum.

Geçenlerde misafirhaneden yemek için bölüğün yolunu tuttuğumda fark ettim sivildeki ne çok şeyi-bunların arasında yapmayı çok sevdiğim şeyler de var- unutur gibi olduğumu. Burası insanı bir başka hale getiriyor. Bilmeyen, anlamayan, geçmişi sanki hiç olmamış insanlar olup çıkmışız. Hele ilk günlerde birçoğumuzun kafası şu kocaman nizamiyeden çıkacağımız günü düşlemekten öyle yoruluyordu ki kendimizi, hatta ailemizi düşünmeye fırsat bulamadığımızı birbirimize itiraf ediyorduk.İşte geçen gün, o yolu yürürken tekrar hatırladım; daha ilk günün gecesi başımı yastığa koyduğumda sana sarılacağım anı düşlüyordum. O günlerde sana biraz daha yakınlaştığımı biliyordum, karşıdaki dağın ardındaydın işte. Daha da yanına sokulduğumu, Ankara'ya gideceğimi öğrendiğimdeyse kafamda kurup durduğum resim geldi gözümün önüne: Küçük bir otobüs terminalinde olmalıydık, sana sarılmama ramak kala sol elimde tuttuğum bavul yere usulca düşmeliydi. Ve sımsıkı sarılmak...

Lafı geçince " iki hafta" denir, azımsanır. Saatlerin hatta saniyelerin geçmemesi böyle bir şey olmalıydı. Bütün gece gözüme uyku girmedi. Son anda kötü bir şey olacak, her şey çok sonraya ertelenecek korkusuyla nizamiyeden çıkana dek mücadele ettim. O kalabalık meydanda, o koca binaların önünde Tanrı'ya "heyecan"ı neden yarattın diye soruyordum. Adrenalinin mideyi yakması ve bir insanın yerinde duramaması böyle olacaktı demek. Dakikalar sonra İzmir'in sıkış tepiş otobüslerinde, sabahın kör vakti uzun uzun düşündüğüm "O"nunla karşılaşacaktım.

Bu karşılaşmayı yüzlerce kez tasarladım. Çok defa rüyalarıma girdi. Birçokları için " Ne var ki canım, hiç mi bir insanla buluşmadın" lık bir durumdu bu. Ben de bunu söylüyordum kendime ; ancak kendi kendini olumsuzlayıp " hiç de düşündükleri gibi değil" diye ikna olmak bu oluyordu. Gerçekten diğerlerinin düşündüğü gibi olmayacaktı.

Dile kolay, o iki minik mavi küpeyi hediye paketine sararkenkinden bu yana bir çarpılmanın var olma gününü arzuladım. Bir gün boyunca bu kadar gülümsediğimi hatırlamıyorum, 10 Mart gününe benzer bir rüyayı yaşadığımı da. Ankara ne kadar çekilmezse, gözlerine arada engeller olmadan heyecanla bakmak o kadar güzeldi. Misafirhaneye döndüğümde harikulade olan rüyalarımın sonunu: "hayır olamaz sadece bir rüyaymış" dedirten üzüntüsünü yaşadım. Ama yaşadıklarım buz gibi gerçekti, ellerin sonuna kadar vardılar!

Sonraki gün de burukluk devam etti, söyleyeyim. Boğazımda koca bir düğümle dolaştım. Millete çattım, iki üçüyle dalaştım, bir sinirlilik hali... Bu geceyse burukluğun yerini, İzmir'de yorganı üstüme her çekişimde duyduğum o garip mutluluk aldı. Beni, her zaman yaşamayı arzu ettiğim " sinema filmi tadı" yaşama sürükleyen " güzellik"e sarılmıştım çünkü. "Düşlerimdeki gibi bir kadın"ın kilometrelerce uzakta da olsa var olduğunu ispatlayan o "güzel şey"e sarılmış, nefesini duymuştum.

Erkek meclislerinde çok defa söylenir: "Kadınlar elde ettikleri şeyleri bir süre sonra önemsemezler, bir kenara atarlar: bir kadına onu sevdiğini, ona değer verdiğini asla söylemeyeceksin"diye.

Hepsinin canı cehenneme! Sana deliler gibi aşığım, çok seviyorum seni ben! Cemal Süreya'nın dediği gibi: "Zarları atıyorum"...

ÇILGINLIK HAKKI

2011-09-27T12:14:00.000-07:00

henüz bir çılgınlık hakkım var

tanrı, işte bütün kapıları açtı

tohum eken eller

duman tüttüren evler gibi

gerisi bize kaldı

çocukluğum nasıl sessiz geçtiyse

o denli bağırtısız yaşarım gerçeği

gıcırdamaktan utanan kapılar

uyandırmaktan sakınan saatler gibi

henüz bir çılgınlık hakkım var

neyi diliyorsak onu yaşayacağım

belki layık olunmayan bir dibi

kardeleni sunan kar

ölüye yaşamı verir gibi

tanrı, işte bütün kapıları açtı

bize kaldı gerisi

Murat Gil

HAYAL BİLGİSİ

2011-09-12T09:00:00.000-07:00

"Birkaç ay önce tanışma fırsatı bulduğum bu güzel dergide eserlerimin yayımlanıyor olması beni oldukça gururlandırdı. Sizler de HayalBilgisi'ni takip etmelisiniz."

İşte yeni sayı içeriği!!!

Hayal Bilgisi’nin 5. Sayısı Kitapçılarda...

Fotoğraflarıyla Hayal Bilgisi’ni güzelleştiren Neslihan Öncel Murat’a ve Emine Köseoğlu’na teşekkür ediyoruz.Hayal Bilgisi, 5. sayısı ile bir dizi değişikliğe uğradı. Bunlardan en önemlisi, sayfa sayısının 32’den 72’ye çıkmış olması. Böylelikle, iki aylık bir süre için okurlarımıza daha fazla eser ulaştırmış olduk. Yazı ve görselleriyle dergiye katkıda bulunan dostlarımızın sayısı bir hayli arttı.

Derginin editör ekibinin yayına hazırladığı birçok sayfa, bu sayıdan itibaren tüm sayılarımızda yer alacak. Bunlardan biri, Mevzuubahis sayfası… Bu sayfada, her ay, sosyal paylaşım sitelerindeki takipçilerimize yönelttiğimiz bir soruya internet üzerinden almış olduğumuz cevaplardan oluşturduğumuz seçkiyi yayınlıyoruz. Bu sayıdaki sorumuz, Facebook’un edebiyat üzerindeki etkisi idi… Mesut Gül’ün konu ile ilgili kısa hikâyesini okumanızı da ayrıca tavsiye ediyoruz. Bir portre, okunası kitaplar, izlenesi programlar, takip edilesi siteler, Hayal Bilgisi okuma listesi, edebiyat sözlüğü editör ekibimizin hazırladığı sayfalardan birkaçı…

Şiir çevirileri ile uzun süredir dergimizde yer alan Nihan Işıker, bu sayımızda bambaşka bir güzellik yaparak, okurlarımıza bir şiir bahçesi sundu. Üç şairin üç şiirini çevirerek sayfalarımıza taşıyan Işıker’e teşekkür ediyor ve bu şiirleri okumanızı da tavsiye ediyoruz. Müzeyyen Çelik, öykü serisine Resim Defteri ile devam ediyor. Çelik, her sayıda, çıtayı biraz daha yukarıya taşıyor ve bambaşka konularda, bambaşka üsluplar ile ortaya koyduğu çalışmaları ile Hayal Bilgisi’ni güzelleştiriyor.

Fecri Yağızer, Umut Pusat, Hakan Kartal, Bülent Gündoğan, Atilla Yaşrin, Mehmet Türkmen, Burcu İçli, Hasan Parlak, Emine Köseoğlu, Murat Gil, Ebru M. Kayır ve Zeynep Sağlam, dergimizde ilk kez yer alan isimler…

5. sayısı ile yoluna devam eden Hayal Bilgisi, artık edebiyat okurunun kitaplığında yerini alan bir dergi oldu. Bizi destekleyen herkese ve tüm okurlarımıza teşekkür ediyoruz. 5. Sayısında Hayal Bilgisi’nin okuruyla buluşturduğu isimler şöyle:

Arzu Eşbah | İnci Erkan Taş | Esra Pak | Cihat Albayrak | Müzeyyen Çelik | Ayşe Ünsal |Hakan Bilge | Şakir Taş | Yelda Karataş | Gülşen Çağan | Mehdi Akan | Fecri Yağızer |Ahmet Kanter | Umut Pusat | Şükran Belen | Hakan Kartal | Furuğ Ferruhzad, Elyad Musevi, Granaz Musevi (Çeviri: Nihan Işıker) | Bülent Gündoğan | Atilla Yaşrin | Mehmet Türkmen | Burcu İçli | Edi Matic̀ (Çeviri: Mehmet Işıker) | Hasan Parlak | Emine Köseoğlu | Murat Gil | Nur Banu Bahçeci | Mesut Gül | Ebru M. Kayır | Zeynep Sağlam | Serap Orhan
İlerleyen sayfalarda mutlaka size hitap eden bir yazı ve yazar ile tanışacaksınız.
İyi okumalar.
Gelecek sayıda buluşmak üzere…
[Cihat Albayrak]
Yayın Yönetmeni
editor@hayalbilgisi.org - http://hayalbilgisi.org

stanbul

* Mephisto Kitabevi | İstanbul (İstiklal Caddesi)

* Sahhaflar Kitap Sarayı | D. 24-25-26 | Beyazıt Sahaflar Çarşısı

* Semerkant Kitabevi | İstiklal cad. Süslü saksı sokak no : 5 Beyoğlu

İzmir

* Yakın Kitabevi | Tel: 0232 421 81 69 | Kıbrıs Şehitleri Caddesi No:104/A Alsancak

Ankara

* FORM OFSET & Matbaacılık | Tel: 0312 417 47 50

TELEFON VE ÖMER BAYRAMOĞLU

2011-09-06T04:16:00.000-07:00

Yine bir Ömer Bayramoğlu şarkısı ve yine ben büyük bir keyif duyarak sizlere buluşturuyorum onun şarkılarını. Ömer Bayramoğlu, sanırım müzik piyasasında adını çok geç duyurabilmiş kendi halinde bir sanatçı. Zararından neresinden dönersek kar diyoruz ve onun güzel besteleriyle buluştuğumuz için şükrediyoruz.

Aslına bakarsanız ben adını bazı albümlerin içeriğinde görüyordum. Son olarak 2005 Hatırla(Yaşar) albümünde Hatırla parçasının altında imzası vardı, hep kendisini merak ediyordum.

Albümü 90'lı yılların ortasında piyasada olsaydı eminim benzer işlere imza atan arkadaşlarının önünde olacaktı Bayramoğlu. Özetle Akdeniz müziği diye adlandırabileceğimiz gitarın o güzel tınısını her şarkıda hissettiğimiz, lirik sözlerle besteleri daha da can yakan bir türün temsilcisi bu değerli sanatçı. 1970 Ankara doğumlu ve 90'larda dinlediğiniz pek çok şarkının ve albümün mutlaka bir yerlerine kendi imzasını atabilmiş bir insan kendisi. Buna rağmen kader onu karşımıza 2008'den sonra "Biz Önemliyiz" gibi harikulade bir albümle çıkardı. Müzik piyasasının "bakkal" şarkılara teslim edildiği şu günlerde birkaç sanatçıyla beraber kulaklarımızın pasını silebilmiştir Ömer Bayramoğlu.

Başta da belirttiğim gibi tek şanssızlığı kaset satışlarının revaçta olduğu yıllarda piyasada kendini gösterememesidir. Onu bilmem ama ben durumdan pek de hoşnutsuz değilim.Kendi adıma herkesin sevgilisi olmuş sanatçılardansa özel kişiler tarafından bilinen daha az popüler sanatçıları kendime yakın hissediyorum.

Şarkılarını bu blogdan hep benim sesimle dinlediniz ve şu sanatçının sesinden dinleyelim artık şarkılarını çekil aradan eeyore diyorsanız :) alın size legal bir link, bol bol dinleyin, albümün tiryakisi olacaksınız...http://www.ttnetmuzik.com.tr/#album-Biz_Onemliyiz-19325

telefon eeyore21

Söz Müzik: Ömer Bayramoğlu Yorum: eeyore

Senin dizinde

Aşkın dilinde

Ne olur bir kez olsun

Aşkıma cevap ver

İçimde bir deniz

İçinde ikimiz

Ne olur bir kez olsun

Aşkıma cevap ver

Canım dersen

Canımda sen

kanımda akmayan anlarda yine sen

Sesin soluğun kesik

Bir şeyler eksik

Yoksa telefon mu kesik aramıyorsun

Havalar karlı kesin

Yollar bağlı kesin

Bu mevsim sen gelmiyorsun

Gelmezsen eğer yakama yapışmaz mı bu kadar acı keder...

Bu ne güzel bir şarkıdır. eeyore'nin favorileri:

1-telaşlı

2-ay gece yarısını geçerken

3-yeniden

4-telefon

5-haberi olsun

6-rüzgar

RÜZGAR

2011-09-04T03:41:00.000-07:00

En sevdiğiniz doğa olayı nedir diye bir soruya eminim : gün batımı, yağmur, yaz güneşi, dalgaların kıyıya vurması gibi pek çok yanıt verilebilir. Benim yanıtım "rüzgar" sanırım. Che'nin "Yağmur komünisttir; herkese eşit yağar, rüzgar ise kapitalisttir zayıf olanı yıkar." sözündeki rüzgar değil tabii ki :) Sıcak günlerde insanı bir nebze de olsa serinleten rüzgardan bahsediyorum.

Ömer Bayramoğlu "esme rüzgar" demiş şarkıda ama sonbahara adım attığımız şu günlerde kuruyan yaprakları havalara uçur be rüzgar!!

rüzgar eeyore21

Söz-Müzik: Ömer Bayramoğlu yorum:eeyore

DÜN YİNE BİR RÜZGAR ESTİ DELİCE,
YAŞADIM SENİ GİZLİCE
GÖZÜMDE CANLANDI BİR BİR ANILAR,
ÜRPERDİM GEÇMİŞE

NASIL OLUVERMİŞ DE, GEÇMİŞ SENELER
KARIŞMIŞ ESKİYE
BİR ÇİFT KANAT TAKMIŞ YÜREĞİM,
UÇUVERDİM DÜNLERE

ESTİ RÜZGAR, ESTİ BU GECE,
YÜREĞİME, VURDU DELİCE.
BENSE SARHOŞ, HALA BURADA,
ESME RÜZGAR, ESME BU GECE.

BEKLİYORUM DA GELMİYORSUN,
TEK BİR HABER VERMİYORSUN

BENSE SARHOŞ HALA BURADA,
ESME RÜZGAR ESME BU GECE

O YILLAR GEÇTİ SİNSİCE
BENSE VARIM HALA ANILAR,
ANILARLA…

YAZ BİTTİ

2011-09-01T04:55:00.000-07:00

yaz bitti eeyore21

Söz-Müzik: Yaşar Günaçgün Yorum:(affına sığınarak :) eeyore

Kenarda köşede kalmış şarkıları dinlemeyi ve söylemeyi diğerlerine göre daha çok sevdiğimi önceden söyledim mi bilmiyorum ;ama söylediysem de tekrarlamakta sakınca görmüyorum. Yaz mevsiminin bizi terk ettiği şu günlerde, sonbaharın habercisi turuncu gün batımlarında bağıra bağıra bu şarkıyı bestakarına eşlik ederek söylemeyi çok seviyorum. Dinlerken mırıldananlardanım. Ve işte o mırıldanmaları günün birinde kendim söyleyip kayda almışım :)

ANTİKA - 4 (ÖYKÜ)

2011-08-31T10:40:00.000-07:00

... dükkanın önüne gelmişlerdi bile. genç kız arabayı durdurup arda'ya döndü:"böyle bir şeyi yaptığına inanamıyorum, beni ne kadar mutlu ettiğine inanamazsın arda ; ama yine de bu riski almanı istemiyorum;sonuçta gecenin bir vakti dükkanı açmak pek mantıklı değil gibi.başını belaya sokmanı istemem.

arda, okuduğu roman kahramanlarının, hayatında yer etmiş filmlerin aktris ve aktörlerinin destek nidalarını kulaklarında hissediyor; aşık olduğu insan için bir şey yapabilmenin haklı gururunu yaşıyordu. gözleri kıvançla parladı. daha önce kendisinden hiç duyulmamış kararlı bir ses tonuyla.

-sinem, aylardır bu yüzük için yanıp tutuştuğunu anlıyordum. yarın buralardan uzaklaşacak olman çok istediğin o şeye ulaşamayacağın anlamına gelmiyor. ben bugün şunu anladım. çok uzaklarda da olsa istediğin şey asla karamsarlığa düşmemeli insan, kader her zaman bizi arzu ettiklerimize götürecek yolu seçeneklerinin arasına yerleştirir. ilk bakışta bu yol girilmemesi gereken bir yol gibi gözükse de bize düşen o yolun sonunu sezmek ve sonuna kadar gitmek. insan çılgın gibi arzu ettiği şeye ulaşabilir sinem buna inanıyorum. yeter ki bir çılgın gibi o yola girmeyi göze alabilsin.

arda, şimdi gözlerine dolu gözlerle bakan bu güzelliğin son kurduğu cümleden kendisini haftalardır deli gibi arzuladığını anlamasını beklemişti. içinde ne varsa haykırmak istiyor, ona bu denli yaklaşmışken yakınlarında olması için yalvarmayı aklından geçiriyordu.

sözlerinin ardından kızın gözlerine değil de dudaklarına baktığını fark etti. kalbi dört nala koşan bir atın toprağı dövdüğü gibi hızlı hızlı çarpıyor, arda sesi gittikçe artan soluk alıp verişlerinin duyulacağından korkuyordu. genç kız arda'ya daha da yaklaşmıştı. daha da yakındılar artık. bu bin yıllar boyunca yer hareketleriyle santim santim birbirine yaklaşan büyük kara parçalarının görkemli buluşmasını andırıyordu. az sonra göğün kapkaranlık yüzünü bir anda aydınlatan şimşeklerin yaptığı gibi bu iki gencin soluduğu hava elektriklenebilirdi.

-içeri girip yüzüğü alsak iyi olacak sinem, diyerek kapıyı ilk açan arda oldu. içinden kendine ve utangaçlığına küfürler ediyor, belki bir daha asla yakalayamayacağı bu fırsatı tepmiş olduğuna inanmak istemiyordu. genç kız arabanın kapılarını kapamak için elinde tuttuğu anahtarlığı kullandıktan sonra dışarıda kendisini bekleyen arda'nın yanına geldi.

arda az evvel yaşananları beyninde defalarca yaşıyor, gerçekte o ana dönemeyeceğini ve hatasını telafi edemeyeceğini bilse de kafasında arzu ettiği şeye ulaşıyordu. bütün bu düşünceler arasında genç kızın "anahtarlar yanında değil mi" sorusuna biraz gecikmeli de olsa yanıt verebildi.

-efendim, a evet tabii yanımda.

tıpkı otobüsü beklerken çıkarmakta zorlandığı kentkartı gibi anahtarlar da cebinin en ücra köşesinde kendisini alarak deliğe sokacak parmakları bekliyordu. bu sırada hınzır bir rüzgar sokakta yerlere saçılmış bir tomar gazete kağıdını, ve orada burada duran bir sürü kuru yaprağı havalandırdı. rüzgarın etkisiyle havaya kalkan bir miktar toz da sağ gözüne kaçmıştı arda'nın. gözüne toz kaçan herkes bilir, bu durum gece karanlığında gözlerine her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyan genç adamı inanılmaz rahatsız ediyordu. genç kıza bu durumu çaktırmamak adına ses etmedi. bir müddet cebinde anahtarları arayan arda zorlansa da anahtarları oradan çıkarmayı başardı. öncelikle dükkanın alarmını anahtarlık yardımıyla devre dışı bıraktı, sonrasında kapıyı örten kepengin kilidini açması gerekiyordu. sağ gözü içine kaçan tozdan resmen sırılsıklam olmuş yanağına yaşlar süzülmüştü.arda'nın son istediği şey sinem'in onu ağlıyor sanmasıydı. gözünü her hareket ettirişinde onu adeta deli eden bir rahatsızlık duyumsuyordu. her şeye rağmen kaldırıma eğilerek bu işi de görmeyi bildi. büyük bir gürültüyle kepengi kaldırdı. artık kepenk açılmış, kapı açılmayı bekliyordu.kilide anahtarı usulca soktu ve gözündeki acıya rağmen zor bir işi başarmış bir çocuğun sevincini yüzüne yansıtarak arkasında beklemekte olan sinem'e döndü. sonunda ba...

temmuz 2006-alsancak devlet hastanesi

-anneciğim nasılsın, ah kıyamam ben kuzuma sonunda uyanabildin.

-anne! neredeyim ben ne oldu bana?

- ah canım benim biz de bilmiyoruz aslında , polisler bunu araştırıyorlar. çok şükür hayattasın ya. seni dükkanın önündeki kaldırımda duvara dayanmış uyuyorken bulmuşlar. şükür ki bir şeyin yok. sanırım soluduğun bir gazdan ötürü bayılmışsın. bunu yapanın elleri kırılsın inşallah. polis, kamera kayıtlarından biri kız iki erkeğin çalıştığın dükkanı soyduğunu, ertesi günkü açık artırmada satışa sunulacak olan milyon dolarlık takıları kasayla beraber kaçırdıklarını ve sırra kadem bastıklarını tespit etmişler. ama sen bunları boşver kuzum, iyisin ya! bir şeyin yok ya çok şükür yaradana.

- nas.. nasıl.. nasıl yaaa!!!

SON

Murat Gil (eeyore)

ANTİKA - 3 (ÖYKÜ)

2011-08-30T02:20:00.000-07:00

... arda kendine geldiğinde sinem elindeki kartı ona uzattı. genç kız içten bir tebessümle, "orada kabul etmeyeceğini düşünerek söyleyemedim; ancak sonrasında yaptığımın yanlış olduğunu fark ettim, neyse ki seni kaçırmamışım. ben arabayla gelmiştim istersen seni evine bırakabilirim."dedi.

arda, bugün belki de hayatının en hareketli, en heyecanlı gününü yaşıyordu. oğul ve hakan'ın davetini kabul ettiğinde aralanan kapılar sanki artık sonuna dek açılmıştı. onun utangaç, kırılgan yanına inat kader, zoraki bir biçimde sinem'i yoluna çıkarıyordu. kızın teklifini mağrur bir tavırla yani muhtaç görünmemeye çalışarak reddetti. "sana zahmet vermek istemem, birazdan otobüsüm gelir."

genç kız: "rica ederim, ne zahmeti arabam da şurada zaten. lütfen, itiraz istemem haydi." deyince gönlünün derinliklerinde böylesine bir deneyime dünden razı olan o kıpır kıpır çocuk, bu nezaket içeren sözcüklerle bezenmiş emre karşı çıkamadı. arda, yelkenleri suya indirmişti, iki genç arabaya kadar yürüdüler.

sinem, arda'ya antikacıdaki işleri ve dersler ile ilgili pek çok şey sordu bu kısa zamanda. arda, utangaçlığını üzerinden atmaya çalışırcasına her defasında daha fazla sözcükle cevap veriyordu. pek çok kızın doğuştan var olan sezme yetisiyle arda'nın haddinden fazla utangaç, insanlarla diyaloğa girme konusunda çok beceriksiz olduğunu sezmiş gibiydi sinem.

kontağı çevirdiğinde yol boyunca yolun her iki yanında adeta geçenleri selamlar gibi duran ağaçlara ve durakta bekleyen insanlara bakarak iç çekti genç kız.

- sanırım buradan ayrılmak pek kolay olmayacak.

-nasıl yani? ne ayrılığı ?... arda ilk kez bu kadar uzun göz göze kalabilmişti sinem'le. yüzünde hiçbir şey anlayamamış bir çocuğun sevimli eblekliği belirmişti.

-yarın sabah 7 uçağı ile amerika'ya gidiyorum. bir değişim programı. üniversiteyi orada tamamlayacağım. orada yaşayan kız kardeşimle aynı daireyi paylaşacağız. buradan ayrılmak o kadar zor geliyor ki anlatamam sana. bu şehir, bu insanlar, bu gökyüzü... bunları bir anda bırakıp gitmek inan ağır geliyor.

arda geç bulup erken kaybetmenin bedeninde bıraktığı o tarif edilmez acıyı hissediyordu şimdi. kader, onun bütün direnişlerine rağmen bu güzel kızı defalarca yoluna çıkarmış, o bütün ikramları zor beğenen bir müşteri gibi her defasında reddetse de kader, bu iki genç insanı yeniden buluşturmak için diretmişti. şimdi talihi, bu olası filizlenmenin arefesinde onların yollarını epey uzun bir süreliğine ayıracaktı.

arda, afalladığını belli ederek ve sessizliği dağıtmak istercesine,

- mecbur musun gitmeye, burada bitiremez miydin üniversiteyi? amerika'yı eğitim ve kariyer için şart görmeyi anlamsız buluyorum. istenirse buralarda da önemli işler yapılabilir.

- ben de senin gibi düşünüyorum arda; ama babamın ısrarlarına boyun eğiyorum işte.

bu kısa diyalogdan sonra arda bir müddet kafasını yol tarafına çevirerek boş kaldırımları izledi. radyodan yükselen hoş tını iki genci de uzaklara götürmüş gibiydi. sessizliği bölen sinem oldu:

- senin de kafanı şişirdim kendi dertlerimle.

- yok canım estağfurullah, geç tanıştık; erken vedalaşacağız sanırım.

-ya evet, aslında simanı okuldan hatırlıyordum arda, antikacıya gelip seni orada gördüğümde birkaç defa konuşmayı istedim; ama nedense çok meşgul gibiydin ya da önemli işlerin peşindeymiş gibi davranıyordun. seni rahatsız etmek istemedim açıkçası.

arda, seni gördüğümde hissettiğim heyecanla ne yapacağımı şaşırıyordum, elim ayağıma dolanıyordu, ağzımdan çoğu zaman zoraki çıkan sözcükler en kuytu köşelerime saklanıyorlardı. hem seninle deliler gibi konuşmak istiyor hem de bunu yaparsam kalpten giderim korkusunu üzerimden atamıyordum demek istedi ama "evet, patron biraz aksidir sürekli bir şeyler buyuruyordu" demekle yetindi.

- çok güzel bir yer orası. orada kendimi inanılmaz rahatlamış hissediyordum arda. sanki beni geçmişe götüren bir kapıdan geçiyordum antikacıya girerken. oraya her geldiğimde almayı arzu ettiğim bir yüzük vardı. onunla aşk yaşıyorduk diyebilirim. sürekli onun etrafında dolaşıyordum, ışığın etrafında dönen pervane gibi. o kadar güzeldi ki. ah, ama harçlıklarımı birleştirip de onu almak bir türlü mümkün olmadı.

arda, sinem'in etrafında dolandığı yakut taşlı 19.yüzyıldan kalma yüzüğü çok iyi hatırlıyordu. yüzük oldukça pahalıydı. en azından bir öğrencinin pek çok harçlığını birleştirse de alamayacağı kadar pahalıydı. sinem'e cevap vermek zorunda hissederek: "o, yüzük oradakilerin en güzelidir." diyebildi.

yolu yarıladıklarında sinem hayıflandığını belli ederek arda'ya döndü.

-kaderin cilvesine bak, biliyor musun babamın gönderdiği son para ile o çok arzu ettiğim yüzüğü alabilecektim; ama ne yazık ki sabah 6'da havaalanında olmalıyım. sanırım arzunun yoğunluğu arzuyu gerçekleştirmeye yetmiyor.

arda, yıllar boyunca onu dümdüz bir yolda etliye sütlüye karıştırmadan yürüten, onu sıkıcı bir hayata mahkum eden kaderine isyan edercesine aşk duygusunu onunla keşfettiğini hissettiği bu güzelliğe bir jest yapmayı istedi. okuduğu romanlarda, hatta dersini aldığı tarih kitaplarında böyle anlatılmıyor muydu aşk? aslan yürekli şovalye prensesi için her türlü çılgınlığı denemeyecek miydi? sevgiliye kavuşamayacağını bilse de yalnızca güzel gülüşünü görerek canını vermek isteyen şairleri okumamış mıydı? yarından itibaren bir daha göremeyecek olsa da sevgilisi için bir şey yapmak istedi, ilk kez üzerindeki ürkekliğin gittiğini yapacağı şeyle bir şeyleri kendine kanıtlayabileceğini düşündü.

- şuradan sağa döner misin, dükkana gidiyoruz...

DEVAMI YARIN

ANTİKA - 2 (ÖYKÜ)

2011-08-28T13:33:00.000-07:00

... takıl'ın önüne geldiğinde gözlerini kısmış masalarda oğul ve hakan'ı arıyordu. astigmat olan gözleri için bu gözlüklerin de miyadı dolmuştu anlaşılan. arkadaşları dışarıdaki masalarda değillerdi, belli ki kendilerine içeriden bir masa seçmişlerdi. arda, yan yana sıralanmış bu eski rum evlerinin kafeden ziyade insanların yaşayacağı meskenler olarak kullanılması gerektiğini düşünürdü hep. kapının hemen dibinde sokağı mis gibi kokusuyla kuşatan yaseminler, pencere ve cumbaları çeşit çeşit renge boyayan sardunyalar hayal ederdi. böylesine loş odaların sevimsiz karanlık duvarlarında müzik diye korkunç bir gürültünün yankılandığı yapılar olmamalıydı bu güzelim evler. öyle ki o kapılardan çığlık çığlığa sokağa fırlayacak afacanlar, onları cumbalarında çay keyfi yaparken gözeten anneler düşlüyordu. o anda, arkadaşlarının giriş katında da olmadıklarını fark etti. geriye tek bir ihtimal kalmıştı: onları üst katta bulacaktı.

zemini üst kata bağlayan ahşap merdivenden çıkarken ev arkadaşı bekir'in son zamanlarda iç sıkan felsefi sohbetlerini tercih etmeliydi diye düşündü. buraya gelişini sorguluyordu. bu tip yerler hiçbir zaman arda'yı cezbetmemişti. ortam, şarkılar, insanlar onun ilgi alanına girmiyordu. memleketten beraber geldiği oğul ve hakan'ın gönül koymayacaklarını, sırf o gece onları reddetti diye okulda kendisine takılmayacaklarını bilse belki de bu mekana adımını dahi atmazdı. son basamağı da aşarak üst kata vardığında çevresini şöyle bir süzdü. nihayet,oğul ve hakan hemen karşıdaydı.

masaya geldiğinde oğul ve hakan'ın zevzekliğe varan takılmaları onu etkilemedi bile. arkadaşları hoş geldin mahiyetinde yanaklarını öpüp sırtını sıvazlarken o masada oturan kıza kilitlenmişti. bu oydu. evet, tam karşısında tebessüm ederek oturuyordu. defalarca tezgahtarlığını yaptığı antikacıya gelen, takılara göz atan, onca gelip gitmesine karşın ağzından tek kelime dahi çıkmayan sarı saçlı, pembe bereli kız karşısında duruyordu. kalbinin göğüs kafesini yırtarak dışarı çıkmak istediğini hissetti. midesine boğazından inen bir ateş topu ilerliyordu şimdi. bu güzel anı oğul'un gereğinden fazla nükteli cümleleri böldü.

-arkadaşlar, size daha önce de bahsettiğimiz hemşerimiz arda. memleketimizin yüz karasıdır kendisi. bizi bilenler bu sizin oralı olamaz derler sanırım. her defasında bizi yalvartır, bugün kendinizi şanslı hissetmelisiniz bayanlar, arda bey bir mucize eseri teklifimizi reddetmedi ve masamızı şereflendirdi. bu arkeolog arkadaşımıza kaldıralım kadehlerimizi!!

oğul bunları söylerken arda'nın yanakları hemen pespembe kesilmiş, delikanlı gözlerini nereye kaçıracağını bilmez bir halde söylenenlere tebessüm etmişti. hakan, haddini aşan bu kısa tanıtma faslından sonra masadakileri arda'ya bir bir tanıttı. masada 3 kız vardı. masadaki kızların ikisi kardeştiler. merve ve gizem. gizem'in yanında erkek arkadaşı berke oturuyordu. oğul ve hakan gibi işletme bölümünde okuyorlardı ve sınıf arkadaşıydılar. arda'yı ilgilendiren sözcüklerse az sonra dökülecekti.

-sinem, radyo televizyon ve sinema 3.sınıfta okuyor. bu güzel kıza iyi bak arda, geleceğin yönetmeniyle aynı masayı paylaşıyorsun.

arda dünyadaki hiçbir nesneye belki böyle dikkatle bakmamıştı.

-hadi ama abartma, diyerek hakan'dan sözü aldı sinem. memnun oldum arda. okuduğun bölüme büyük bir ilgim var, sanırım biliyor musun? eski eşyalara olan ilgimden bunu anlamışsındır.

arda, adının sinem olduğunu nihayet öğrendiği sarışın kızın kendisine kurduğu cümlelerin bitmesini hiç istemiyordu. onun antikacıda çalıştığının farkına vardığını belirten bu cümleler çölde vaha bulmuş bir bedevi gibi sevindirdi delikanlıyı. evet, evet sanki günlerdir çölde bir damla su için kilometrelerce yol kat etmiş bir bedevinin suyla buluşması gibi kana kana içmek istiyordu sözcüklerini. antikacıda sessiz kalarak kendisini geceler boyu düşündürdüğü günlerin acısını çıkarmak istiyor, bitmesin diyordu içinden: konuş, konuş, konuş...

arda yalnızca: "fark ettim" diyebildi sinem'e. sonrasında da neredeyse hiçbir kelime edemedi. bir iki saat boyunca masada oğul ve hakan'ın çekip çevirdiği gürültünün içine karışan sohbete çoğu zaman pespembe yanakları ve tebessümüyle meze oldu. bir bira içerek eşlik etti arkadaşlarına. ortamın loşluğundan faydalanıp defalarca sinem'in bal rengi gözlerine kaçamak bakışlar attı. kızın alnını tamamen örten kahküllerini, omuzlarına inen sapsarı saçlarını artık görebiliyordu. dükkana her geldiğinde başında harikulade taşlarla bezenmiş bir tac gibi duran beresi yoktu. yüzünün sert çizgilerinin aksine güldükçe dudağının kenarında beliren ve yumuşacık bir tebessüm belirtisi olan o minik gamzeyi ilk kez orada fark etti. kadehinden her yudum alışında arda'nın gözüne çarpan, zümrüt taşlı yüzük kızın güzelliğinin yanında sönük kalıyordu.

gecenin sonuna doğru bir telefon üzerine arkadaşlarından affını isteyen hakan masayı ilk terk eden kişi oldu. arda, beni arabanla eve bırakacaktın; söz vermiştin, diyemedi bile. şimdi bu saatte ne yapabileceğini düşünüyordu. saatine telaşla baktı, bir an evvel masadan kalkarsa son otobüse yetişebileceğinin farkındaydı.

durağa yürürken oğul ve hakan'ın davetini geri çevirmemesinin fena olmadığını, hakan'ınsa tahmin ettiği gibi güvenilmez olduğunu düşünüyordu. her şeye rağmen günlerdir merak ettiği, ona ilk kez hissettiği duyguları yaşatan kızı görmüş, onunla aynı masayı paylaşmış dahası onun da arkeoloji ve tarihten hoşlandığını öğrenmişti. ayrıca kayıtsız gibi dursa da sinem onun antikacıda çalıştığının farkındaydı.

durakta son otobüsleri bekleyen bir yığın insan vardı. durağın arkasında yer alan caminin etrafını çevreleyen alçak duvarın kenarına yaslandı. bütün günün yorgunluğunun ardından yarın tatil yapacağı için kendini mutlu hissediyordu. kentkartını bulmak için cebini yokladı. kentkartı olmadan bu saatte evine dönmesi mümkün değildi. cebinde beş kuruş parası yoktu. elini diğer cebine attığında nihayet cebin derinliklerinde kentkartına ulaştı. cebinden çıkarmakta zorlandığı kart, o anda elinden kayarak kaldırıma fırladı. kartı almak için bir sürü insanın beklediği kaldırıma eğildiğinde aynı karta hamle yapan kırmızı oje sürülmüş narin parmaklarıyla o küçük eli fark etti. gözleri şimdi olduğu yerde kendisine gülümseyen bu tanıdık bal rengi bir çift gözle karşı karşıyaydı...

DEVAMI YARIN

ANTİKA - 1 (ÖYKÜ)

2011-08-28T12:06:00.001-07:00

bütün gün öyle çok çalışmıştı ki akşamüstü için arkadaşlarından gelen buluşma çağrısına "evet" demek gelmiyordu içinden. oldukça içine kapanık bir çocuktu arda, yaşıtlarına nazaran gayet sessizdi. işini yapar; fazlasına karışmazdı. sohbetlerin içinde zaman zaman "evet"lerin, "haklısınız"ların, çoğu zaman da "valla, bilmem ki"lerin adamıydı. etrafında pek arkadaşı olduğu söylenemezdi. etrafındaki arkadaşlarınınsa alay konusuydu bu çekingen hali. üniversitedeki sınıf arkadaşları kendisine acımayıp onu buluşmalara davet etmese, dışarıda vakit geçireceği de pek yoktu. onların eğlence kaynağıydı bir anlamda bu zayıf, uzun boylu çocuk. bir yandan tarih bölümünün zor derslerine kafa patlatıyor; diğer yandan da okul harçlığını çıkarabilmek için çalışıyordu. 1 senedir fakülteye yakın bir antikacının yanındaydı. çalıştığı dükkanda antika eserlerin tozunu alıyor, rafları düzeltiyor; patron yokken müşterilerle ilgileniyordu. patronu, onun bu sessiz sakin halini çok severdi. zaten aradığı da böyle sessiz, her işe burnunu sokmayan mülayim bir çıraktı. arda, alelade bir çırak da değildi üstelik, üniversitede okuyordu ve tarihe ilgi duyuyordu, bununla beraber disiplinle çalışan genç adam, patronu için biçilmiş kaftandı.

oğul'dan gelen " kanki; biz, alsancak'ta 'takıl'dayız; hemen otobüse atlıyorsun, geliyorsun... itiraz istemem...;) mesajına cevap vermemeyi tercih etti arda. bütün gün çok yorulmuştu; ayrıca oğul, hakan ve serhat'ın bazen kırıcı olabilen şakalarına maruz kalmaktan sıkılmıştı. yarın erken kalkacak ve her zamanki gibi okulun yolunu tutacaktı. sabahki dersi kaçırmaya niyeti yoktu. bütün bunları düşünüp kendince haklı mazeretler üretirken telefonu çaldı. arayan hakan'dı. telefonu açıp açmamak arasında tereddüt yaşadı. telefonsa öyle ısrarla çalıyordu ki içinden bir ses "açmalısın" diyordu.

-arda, birader neredesin?

-eve, dönüyorum hakan, yoldayım...

aslında yürümüyordu; durakta otobüsünün gelmesini bekliyordu. ev arkadaşı gökberk ile yaşadığı, gökberk'in tez ödevini bahane ettiği şu günlerde bulaşıkları yıkadığı, odasındaki elektrik tesisatı yandığından bu yana haftalar geçmesine rağmen tamirciye verecek parası olmadığı için mum ışığında ders çalıştığı, boş zamanlarında gökberk'in düşük çenesini çektiği, fırsat bulduğu zamanlarda bilgisayarın başında sörf yaparken sızdığı, o sıkıcı öğrenci evine gidecek tek otobüs bu duraktan geçiyordu.

hakan, mesajdaki isteğini yineledi:

- oğlum, hemen bi otobüse binip takıl'a geliyorsun, yemin ederim darılırım bak, bir daha konuşmam seninle. burada işletmeden arkadaşlarla kafa dağıtıyoruz biraz, sen de olacaksın aramızda.

hakan sesinin duyulmasını istemiyormuşçasına adeta fısıldayarak:

"kanki, çok güzel hatunlar var ayrıca, sen bi gel yaaa!!!"

anlaşılan sınıf arkadaşları hakan, oğul ve serhat'ın eğlencesi tamam olmamıştı. her fırsatta takıldıkları arda'nın da yanlarında olmasını istiyorlardı. fakülteden arkadaşları arda'nın mülayim halini severlerdi aslında. çoğu zaman kendisine takılsalar da bu pasif haline acırlardı arda'nın. biraz sosyalleşmesini arzu ederlerdi. buna rağmen sözleriyle kimi zaman arda'nın kalbini kırdıkları da oluyordu.arda, pek bulunmasa da katıldığı ortamlarda kendisine eğlence arayanların hedef kişisi oluveriyordu.

adeta su sızdırmayan kumral saçlarını birazcık şekle soksa yakışıklı bile sayılabilirdi arda. keskin yüz hatlarını saran kirli sakalı bal rengi gözleriyle uyum içindeydi. 13 yaşından beri taktığı demode gözlüğü bir kaza sonucu kırıldığı hafta fakültedeki birçok kızın kendisine anlam veremediği bir şekilde bakması onu şaşırtmış, bir hafta boyunca utancını gizlemek adına okulun kantinine uğramamıştı.

arda, hakan'ın telefondaki sözlerine inanmak istemiyordu ;ancak kendisini boğan o evi "biraz daha geç görsem, iyi olabilir." diyordu bir yanı. arkadaşlarının buluşma tekliflerini genelde reddeden delikanlı bu kez kararsız kalmıştı. bir taraftan oğul ile hakan'ın eğlencesine meze olmayı istemiyor bir yandan da evde bekleyen yalnızlığını düşünüyordu.

uzun süredir odasına kapandığı günlerde dükkana arada sırada uğrayan ve iletişimden olduğunu düşündüğü sarışın kızı düşünüyordu. adını bilmediği bu sarışın kızın eski yüzüklere olan ilgisi dikkatini çekmişti ilkin. patronun olmadığı bir anda onunla ilgilenmek durumunda kalmıştı. hiçbir suretle kendisiyle konuşmayan bu kızı düşlediği vakit:

-ee, ne diyorsun birader, orada mısın?

-bilmem, napsam ki, çok oturacak mısınız orada? sesi titreyerek sorduğu bu soruya kararlılıkla cevap verdi hakan:

-ya atla gel işte, kalktığımızda ben seni arabayla bırakıcam, söz! hadi,çabuk bekliyoruz..

bölümdaşı gökberk'in tarih programlarını andıran, dünyayı kurtardığı ya da saçma sapan cümleler kurduğu sıkıcı gece sohbetindense hakan ve oğul'un arkadaşlarıyla farklı bir dünya içinde olmak, biraz kafa dağıtmak fena fikir değildi aslında. aynı ses tonuyla "peki" diyerek kapadı telefonu. yolun karşısına geçerek alsancak yönüne giden bir otobüsü son anda yakaladı. genç adam bu buluşmanın hayatını alt üst edeceğini asla bilemeyecekti...

DEVAMI YARIN...

SESSİZ VEDA -3 (ÖYKÜ)

2011-08-27T09:56:00.000-07:00

... dilekolay o kritik sınavdan sonra 2 sene geçmişti. çocuğun arkeoloji'de okuduğunu öğrenmiş, farklı bölümlerde olsalar da sık sık karşılaşmışlardı. o, hiçbir gün içinde bahar rüzgarları estiren bu duyguları sarışın mavi gözlü çocuğa açamadı. başlarda yanaklarını pespembe eden o güzel his sonraları onu sinsice kemiren bir maraz halini aldı. şimdi gözyaşlarını akıttığı bu ahlat ağacının altında aşık olduğu adamı bir başkasıyla görmenin derin acısını yaşarken içinde tek bir ukteydi sevgisini söyleyebilmek.

onca zaman içinde büyüttüğü o masum bebeği, her karşılaşmalarında içinde kopan fırtınaları, adamın o ucsuz bucaksız deniz gözlerinin önüne sermeyi ne çok isterdi. ama olmamıştı. o bir kadındı. hislerini ifade etmek onun için haramdı sanki. bir kadın nasıl olur da erkeğine sevdiğini söyleyebilirdi. bu ona göre değildi.

gördüklerine inanmak istemese de yıllarca hayalinde, göz nuru döküp oluşturduğu o görkemli tablo, yalancı bir fırça darbesiyle mahvolmuştu. kendisini enayi gibi hissetti kadın. böyle bir sonu bekliyordu ve bile bile ladesti yaptığı.beklemişti, sonucuna aldırmadan beklemişti kadın. fark edileceği günü iple çekmişti.

ahlat ağacının altından hışımla kalktı, alelacele üstünü başını düzeltti. kararlı adımlarla talihine sövdüğü mekana yöneldi. yanaklarında yeni kurumuş gözyaşlarının tuzu duruyordu. ilerliyordu. bir kenarda sohbet eden arkadaşları ağırkanlı diye tanıdıkları arkadaşlarını böyle telaş içinde koşuyor görmenin şaşkınlığını yaşıyorlardı. kadının, adamı bir kızla gördüğü kafe, üniversitenin ders görülen binasının en alt katındaydı. binanın diğer yanından kendi sınıfına çıktı. masasının altına kaldırdığı pembe kapaklı defterini açtı, defterin sayfaları arasından bir yaprak kopardı. başlangıcı ne idiyse, sonu da öyle olmalıydı. o anda gözyaşlarına hakim olamıyordu...

***********************

- Evet genç adam ! İstersen artık tahtayla ilgilenmeye başlayabilirsin. Anlattığım konudan daha mühim olan nedir ki? Eren, birkaç gündür kendinde değilsin farkında mısın? Elinde bir kağıt parçası dalıp gidiyorsun uzaklara...

-Özür dilerim hocam, biri defterimin arasına bir kağıt parçası koymuş. Cihan'a onu gösteriyordum.

-Hımm, ne yazıyor peki kağıtta? Bizimle paylaşabilir misin?

-Tabii ki

sen desem seni bilir misin?

sen diye bir desen çizebilir misin?

bir mesken bulamadım kalbime

büyük aşklar vardır bilir misin?

elveda...

SON

Murat GİL

SESSİZ VEDA -2 (ÖYKÜ)

2011-08-26T10:26:00.000-07:00

... rüzgar saçlarını bir o yana bir bu yana dağıtırken karanlıkta gözyaşlarının damla damla yanaklarından süzüldüğünü fark ediyordu zavallı kadın. sağ koluyla iki gözünün yaşını da sildi. derin derin soluk aldı verdi. elini çenesine dayayıp uçsuz bucaksız karanlığı izlemeye koyuldu. "bir gün böyle olacaktı" dedi içinden. bir gün böyle olacağı belliydi. ya yıllardır içinde biriktirdiği özlem? şimdi ne yapacaktı onu? nasıl dayanacaktı bu acıya? hasreti acıya çeviren bu olay, yaşamının seyrini değiştirecekti besbelli. onun masmavi gözlerini gördüğü gün geldi yine aklına, gülümsedi. büyük bir tezatı yaşıyordu şimdi. evet, gülümsüyordu. onu ilk gördüğündeki gibi gülümsüyordu.

güzel bir bahar sabahı karşılaşmışlardı. karşılaşmak da denemezdi aslında buna. koca bir amfide, kadın tıpkı bugün gibi masmavi gözlerinin içine düşmüştü onun. aynı sıraya oturmuşlardı. sanat tarihi sınavıydı. günlerdir hazırlanıyordu bu sınava. bu dersi vermekten başka çaresi yoktu. üniversitenin en büyük amfisi böyle sınavlar için oldukça sıkıcı olurdu. bugün de öyle olacakmış gibi geliyordu ama bu kez düşündüğü gibi olmadı. genç kadın yüreğinin atışını kulaklarında hissediyordu sanki. henüz kağıtlar dağıtılmamıştı. öğretmen de ortalarda görünmüyordu. bir uğultu ile kaplıydı koca salon. kimdi yanında oturan bu çocuk? daha önce neden görmemişti onu. belli ki bu dersi alttan alıyordu. kadın bir kere daha baktı kaçamak bakışlarla. kalbi yerinden çıkacak gibi olmuştu. delikanlı, kadının kendisine baktığını hissetmemişti. önündeki notlarla ilgileniyordu. son bir kez daha bakmaya yeltenecekti ki iki gencin bakışları bir anda kesişiverdi. belki saliselerle ölçülebilecek bir andı; ancak kadın yıllar boyu süren bir huzur uykusuna dalmış gibi hissetti kendisini. zaman sanki durmuş bu iki genç insanın bakışları havada asılı kalmıştı. salonu dolduran o uğultu şimdi yoktu. sanki herkes susmuş bu iki insanın hayret ve hayranlıkla dolu bakışmalarını izliyordu. upuzun bir sessizlik içerisinde kesişen bakışlar, genç adamın belli belirsiz tebessümü ile farklı noktalara dağıldılar. kadın öldüğünü düşündü. öldüğünü ve cennet denen yerin kapısına dayandığını. başını önüne eğdiğinde tıpkı adam gibi ve hınzırca gülümsediğini hissetmişti.

o sınavda neler soruldu, neler için yanıt istemişti hoca hiç bilmiyordu kadın. vermesi gereken ders onun bir yılına mal olacaktı. ancak o yıllarına mal olacağını bilse de yanında oturan çocuğu düşünüyordu. fark etmiş miydi acaba kendisini ? o gülümseyiş bir fark edişin işareti miydi? bugün o kadar özensizce çıkmıştı ki dışarı. kendi kendine küfürler ediyordu içinden. keşke bu bluzu giymeseydi, keşke saçlarını böyle toplamasaydı. acaba heyecanlandığını fark etmiş miydi? sınavda bir ara başını kağıttan kaldırdı. bir yudum su içecekti. başını sağa çevirmeye korkuyordu, korkuyla karışık bir utanıştı bu. göz ucuyla baktı o yana. sınavın bitmesine henüz 30 dakika vardı. o anda adam doğruldu yerinden. ve kağıdıyla birlikte kıza doğru yürümeye başladı. kız afallamıştı. bir elinde su şişesi, bir elinde kalem bakakalmıştı. evet ona doğru geliyordu sarışın mavi gözlü delikanlı. yüzünde kızıla yakın kirli bir sakal vardı. kirpiklerinin rengi sakallarınınki gibiydi, uzun ve kıvrık. kaşları alnına özenle yerleşmişlerdi. burnu ince ve uzuncaydı. gülümsediğinde fark edilen sağ gamze adam yaklaştıkça daha da belirginleşiyordu. adam özür dileyerek geçmek için izin istedi. o anda ne yapacağını şaşırdı kadın." sana başarılar" diyen delikanlı ardında heyecandan pespembe olmuş bir çift yanak bırakıyordu.

ahlat ağacının altındaki bankta ıslanan yanaklarını mendiliyle silmeye çalışan genç kadın, amfide çocuk yanından geçerken ciğerlerine doldurduğu o kokuyu anımsadı. nasıl da başı dönmüştü. o kokuyu her duyduğunda, gözleri adını bile bilmediği o adamı arıyordu. sınavdan çıkıp deniz kıyısından ufku uzun uzun izlediğini, ilk kez tattığı bu duygunun aslında ne kadar eşsiz olduğunu düşündüğünü anımsadı. şimdi acı acı gülümsüyordu. o güzel anların ardı hayatının en çekilmez dakikalarıyla doluydu...

DEVAMI YARIN...

SESSİZ VEDA -1 (ÖYKÜ)

2011-08-25T10:53:00.000-07:00

kadın, onu başka bir kadınla göreceğini hissettiği halde adımını atmıştı kapıdan içeri. ne olacağını çok iyi bildiği halde içeriye girmekten hiç çekinmemişti. adımını usulca atarak etrafı boş gözlerle izlemeye koyuldu. adımlarını sıklaştırmıştı, acelesi var gibi mekanın diğer kapısına yürüyordu. yaptığı şeye izlemek de denemezdi artık. kadının gözlerinde mekan, sis altında kalmış bir ovadan farksızdı. masaların üzerinde ne varsa siste renkleri birbirine girmiş çiçekleri andırıyordu. bir köşede birkaç dostu oturmuş dertleşiyor, bir diğerinde tavlanın zarlarını sallayan genç bir adam kahkahalar atarak gülüyordu. sigara dumanı ve yüksek sesli müzik mekanın görüntüsünü iyice karıştırmaktaydı.

kadının gözleri bir an kalabalık içerisinde köşede oturan adama ilişti. ona benziyordu, oradaydı; tam karşıda, peki gerçekten o muydu? uzun uzun bakmaya gerek kalmadan onlarca metreden onu tanıyacak kadar aşinaydı o surata. uzun uzun bakmıştı çünkü çehresine. belki toplasa aylar edecekti bu gizliden gizliye izlemeler. o gürültülü masanın en ucunda oturan sarı saçlı, deniz gözlü çocuğu eskitmişti kadın bir fotoğrafına baka baka. evet o kadar aşinaydı ki o yüze: yüzlerce metre uzaktan o olduğunu anlayabilirdi. kaç gece gözyaşları içerisinde ondan yadigar tek fotoğrafıyla uyuyakalmıştı. kaç kere onu, belli etmeden saatlerce izlemişti yine bu mekanda?gülümsediğinde yanağında beliren gamzesi için kaç defa içinin yağları erimişti ? keşke bu saçının rengini uçsuz bucaksız anadolu bozkırlarından alan delikanlı bilseydi onun için çarpan şu yüreği, sonrasında yine o masada o kadınla olsaydı; ölse de gam yemezdi.

hayır öyle olmamıştı.onu gördüğü ilk günden bu yana cayır cayır yanıyordu ; ancak ne dumanı ne de ateşi görebilmişti delikanlı. adam hiçbir şeyin farkında değildi. belki de farkındaydı, bunu allah'tan başka kim bilebilirdi ? kadın kafeteryanın çıkış kapısına ulaştığında gözleriyle o masayı bir kez daha süzdü. kısa bir bakış fırlattı. adamla göz göze gelmiş gibi hissetti kendini. onun masmavi gözlerinde boğuluyor gibiydi. dudakları titremeye başladı. utancını gizlemeye uğraştı dudaklarını ısırarak. insanlar görmesin diye başını önüne eğerek hızlı adımlarla dışarı attı kendini. kısa bir müddet koştuktan sonra bir ahlat ağacının altına ulaştı. insanlardan uzaktaydı. hıçkırıklarını dizginlemenin alemi yoktu artık. onu gördüğü ilk güne lanetler edip, bütün acısını soğuktan pespembe kesilmiş yanaklarına akıttı...

DEVAMI YARIN

TELAŞLI

2011-08-23T14:43:00.000-07:00

Ömer Bayramoğlu'na ait bir parça bu ve harika bir albümün içinde yer alıyor. Meraklısı dışında pek bilen olduğuna inanmıyorum. Zaten ülkemizdeki "bakkal" diye tabir edilen kategorinin dışında kalan önemli sanatçıların ne yazık ki tanınmadığı, gerekli değeri görmediği ortada. Bu şarkının orijinalini sanatçının Biz Önemliyiz albümünden mutlaka dinlemelisiniz...

TELAŞLI eeyore21

söz-müzik: ömer bayramoğlu yorum: eeyore

ARAMIZDA

2011-08-22T13:02:00.000-07:00

ARAMIZDA

Söz-Beste: Deniz Özçelik Yorum: eeyore

Küller alevlenmeye başladı
Yine aynı dert
Ayrılık vuruyor başa
Yine hayli sert

Ben senden vazgeçmişim
Al yeşiller giymişim
Ne yazar
Can dayanır mı yar

Aramızda uzak yollar
Hayatın ne tadı var
Her nefeste hatıralar
Her köşede adın var

BU ŞİİRLERİ BİR YERLERDEN HATIRLIYOR MUSUNUZ?

2011-08-21T12:37:00.000-07:00

Bildiğiniz gibi edebi ürünlerin en yoğunudur şiirler. Şiirler bir romanın sayfalar dolusu kelimeyle anlattıklarını birkaç dizede sunabilirler sizlere. Edebiyat dünyasının incileri şiirler işitsel sanatların temeli müziğin yaratı dünyasına da kaynaklık ederler. Şiirlerin usta dillerde notalara dökülüşü bambaşka lezzetler bırakır ruhumuzda. Kulağımızın pasını o anlamlı sözlerle silerler. Günümüzün yozlaşan popüler kültürünü ve bu kültürün ürünü saçma sapan sözlere sahip melodilerini düşündükçe şiirleri besteleyen üstadların bir kere daha kulaklarını saygıyla çınlatıyoruz. Aşağıda izleyeceğiniz-ya da bir işle ilgilenirken bir yandan dinleyeceğiniz de diyebiliriz- video klipte bestelenmiş şiirlerden bir kuple sunmaya çalıştık sizlere. Bunların bazılarını daha önceden de duymuş olmanız olası, bazılarınıysa ilk defa öğreneceğinize eminiz. Aa bu bir şiir miymiş de bestelenmiş, diyebileceğiniz bu güzel şarkıları keyifle dinleyeceğinize inanıyoruz.

Umarım beğenirsiniz bu mutevazı çalışmayı

BESTELENMİŞ ŞİİRLER eeyore21

SİLİNMEZ SEVDAN

2011-08-21T04:21:00.000-07:00

silinmez sevdan eeyore21

Müzik edebiyat gibi olmazsa olmazlardandır. Bazen yalnızca dinleyici olmak yetmiyor

Deniz Özçelik'in bu güzel şarkısını yorumlamaya çalışmıştım bir zamanlar. Güzel bir şarkıdır ve çok kişi bilmez.

GÖNLÜN MABEDİMDİR, ÖMRÜM AL SENİNDİR

2011-08-19T17:14:00.000-07:00

Desen çalışması: Murat Gil (eeyore)

Sensiz olmadı ellerime kelepçe
Vurdun kalmadı ayrılığa gerekçe
Nasıl ki evlerin odaları varsa
Nasıl ki kuşların yuvaları varsa
Gönlün mabedimdir
Ömrüm al senindir
Gördüm gözümü ilk açışımla
Döndüm dolaştım ellerine
Başım nasıl hasret dizlerine
Aşkım sakın sen kuşlara uyma
Sensiz olmadı en sonunda nihayet
Bitti kalmadı şarkılarda keramet
Sensiz olmadı en sonunda nihayet
Bitti kalmadı şarkılar da nihavent
Nasıl ki evlerin odaları varsa
Nasıl ki kuşların yuvaları varsa
Gönlün mabedimdir
Ömrüm al senindir
Gördüm gözümü ilk açışımla
Döndüm dolaştım ellerine
Başım nasıl hasret dizlerine
Aşkım sakın sen kuşlara uyma
Kuşlar her baharda gelirler
Ama sonbaharda göçerler
Aşkım sakın sen kuşlara uyma
Kuşlar sen kuşları boşver
Evler yerlerinde değiller
Aşkım sakın sen kuşlara uyma
AH Sen kuşları sevdin
AH Sen de gider miydin
AH Sen hala kuşlara hayran
AH Aşkım gemilerdi
AH Sana demirlendi
Gemilere adres oldu liman
Sen hala kuşlara hayran

Yaşar Günaçgün

ERİK ÇİÇEĞİ

2011-08-18T09:27:00.000-07:00

ERİK ÇİÇEĞİ

Şiir anlamaktır
Şair, şiiri arayan ahmak
Hece, uyacağı heceyi bilir
Şair uyanacağı sevgiliyi

Gözleri deniz kıyısında sıralanmış cilalı taşlar
İri ve kahverengi.
Kirpikleri ne uzun ne kısa bir bildiri
Gibi açıklayıcı,yol gösterici,tehtidkar.
Kaşları, yarım ay ya da gergince bir yay durumu.
Ortasında kutsal anıtlar gibi burnu
Saçlarında yıldızlar...

Hiddeti, Gordion Düğümü
Gülümseyiş onda.
Şiddeti kıyas kabul etmeyen
Şiirime nokta.
Ve dudakları
Sevgiyi ayakta
Karşılayan hizmetkar.

Dişleri yer yer ve görünüp kaybolan utangaçlar.
Yanağı,çarşaf deniz üstü balık kıpırdaması.
Gamzesinden dağılır
Yüzüne dalgalar
Gamzesinden başlar sarayı.

Akşamüstlerinin kızılığı
Yaz gecelerinin gök yıldızlığı
Yusufçuk böceğim, haylazlığım
Teninin kokusuna dayanamadığım
Epey anlaşılmaz bir şiir
Ve vazgeçilmez bir şehir gibi sözlerin
Süslü,sanatlı,girişken
Ki gözlerin, sözlere ilham verirken
Açan erik çiçeği.

Murat Gil (eeyore)

**Şiir Lacivert Şiir ve Öykü Dergisinin 2011 Temmuz-Ağustos sayısında yayımlanmıştır**

SOURCE CODE- YAŞAM ŞİFRESİ

2011-08-17T06:33:00.000-07:00

Yine bir film önerisi yapmak için işgal ediyorum bu sayfayı. Filmin orijinal adı "Source Code". Türkçeye şöyle çevrilmiş bir yapıt: Yaşam Şifresi

Filmi, konusu hakkında hiçbir fikir sahibi olmadan yani önyargısız izlemeyi amaçladım. Henüz filmi izlemeden kafamda bu da abidik gubidik bir Hollywood yapımıdır sesleri yankılansa da arkadaşımın önerisine uydum ve izledim filmi. 2011 yapımı bu film için tipik Amerikan sineması örneği diyebiliriz ancak daha kötü örneklerine göre oldukça etkileyici olduğunu da itiraf etmeliyiz.

Şahsen beni film boyunca düşündüren hesaplar yaptıran filmlere bayılıyorum. Source Code böyle bir yapım olmuş. Gözlerini bir rüyadan trende seyahat halinde açan kahramanımız Colter-Jake Gyllenhaal-aslında olduğundan farklı bir kişi olduğunun dehşet içinde farkına varır. Karşısındaki bayanın onu farklı bir kişi olarak tanıdığını anlayan Colter için serüven başlamıştır. Colter kendisine ne olduğunu anlamadan tren büyük bir gürültüyle imha olacaktır. Sonrasını filmde soluk soluğa takip edeceksiniz. Bu yüzden bilgi vermemeyi uygun buluyorum.

Jake G. hayranlarına duyrulur.Son yıllarda pek çok filmde başrolü kapan Jake G. bu filmde de iyi bir oyunculuk örneği sergilemiş. Love and Other Drugs filminde oyunculuğuna hayran kaldığım aktör farklı karakterlere bürünüşüyle izleyiciyi etkiliyor.

Filmde güncel bir kavram haline gelen quantum yasası kullanılmış. Eskiden salt zaman makinesi olarak sinemaya yansıyan bu bilimsel olgu artık daha derin temellere dayandırılarak izleyiciye sunuluyor bu da filmlerin daha gerçekçi algılanmasını sağlıyor.

Bugünlerde kafanızı karıştıracak, " Acaba şimdi ne olacak" gibi soruları size sorduracak güzel bir film izlemek istiyorsanız Yaşam Şifresi sizi kesinlikle tatmin edecektir. İyi seyirler...

HAYALLER...

2011-08-16T13:19:00.000-07:00

Mezun olduktan bir iki sene sonra anlıyor insan. Belki daha öncesinde anlayanlarımız vardır;ancak kendi adıma söyleyebilirim ki üniversitelerin Türkiye'de işlevini yitirdiğini, okulu bitirip hayatla baş başa kalınca anladım.

Öncelikle şöyle soruyorum kendime: Üniversitelerin misyonu nedir?

Evrensel ölçütlerle değerlendirdiğinizde, üniversite kurumu: Yeni ve geçerli bilgiyi bulmayı amaçlayan, işleyişinde özerk bilim yuvalarıdır. Byu kurularda öncelikle işin erbabı öğretim üyelerinin rehberliğinde öğrencilerin belli bir disiplini kavramaları amaçlanır. Sonrasında yetişen öğrenciler araştırma gruplarına dahil olurlar ve yeni bilgiler üretmeye başlarlar. Çeşitli pozisyonlara gelerek yeni öğrenciler yetiştirirler. Dünyanın büyük üniversitelerinde durum budur.

Peki ülkemizde durum nedir? Ülkemizde evrensel niteliklere uygun eğitim veren üniversite sayısının -vakıf üniversiteleri dahil-bir elin parmaklarını geçtiğini sanmıyorum. Anadolunun hemen her şehrinde bugün üniversiteler olduğu düşünülürse oranı tahmin edebiliyorsunuzdur. Peki evrensel niteliklere sahip olmayan üniversitelerde neler oluyor?

Öncelikle olayın öğrenci boyutunu ele alalım. Öğrenci, işine yaramadığını düşündüğü bilgiler yığını ile lisesinden mezun oluyor. Lise hayatı boyunca girdiği her ders, öğrendiği her şey-zorla öğrendiği- ona zulm olarak geliyor. Eğitim sisteminin öğrenciyi gerçek hayata hazırlayamayışı, derslerin işlenişindeki materyal eksiklikleri,öğretmen yetiştiren kurumlardaki problemler ve bununla beraber türeyen binlerce yetersiz öğretmen, ne yazık ki temel eğitimini tamamlayan öğrencide söylediğim izleri bırakıyor. Lise hayatı boyunca üniversitenin tek çıkış yolu olduğunu düşünen öğrenciyse, salt bu hedefe kilitlenerek, asosyal bir kimliğe bürünüyor ve yarışı kazanabilirse üniversite sıralarını şereflendiriyor.

Peki öğrenci için üniversite günümüzde ne ifade ediyor?

Üniversite=Ortam \ Üniversite=Akademik Birikim \ Üniversite=İş

Üniversiteye giren öğrenci yazının başında belirttiğim evrensel niteliğe sahip üniversitelere yerleşmişse, büyük aksilikler olmadığı müddetçe hem uygun ortamla hem de eğitim sonrasında uygun işle tanışıyor. Peki geriye kalanlar?

Şunu belirtmeliyim ki üniversitelerde yer alan birçok bölümün günümüzde iş anlamında karşılığı kalmamıştır. Bütün hayalleri ceplerinde, liseden mezun olan öğrenci, büyük bir heyecanla üniversitesinin kapısından giriyor. Tahmin ettiğim kadarıyla büyük bir bölümü hiçbir araştırmaya girişmeden, sadece yuvarlakları doldurarak tercih ettiği bir fakülteye yerleşiyor. Dolayısıyla büyük bir bölümünün kafasındaki Üniversite=Güzel Ortam ümidi belki de şehre indiği ilk günden kırılıyor. Peki öğrenci eğitimi boyunca üniversitede neler yaşıyor?

Öğrenci, çoğu zaman azap çektiğini düşüne düşüne eğitim sürecini tamamlıyor. Hayal ettiklerinin çoğuyla karşılaşamıyor. Ki hayal eden öğrenci sayısının da az olduğunu düşünüyorum. -Yani lise yıllarında felsefe ile harmanlanmış, felsefe altyapısı sağlam, felsefe ile ilgili hayaller kuran kaç öğrenci felsefe bölümünü seçiyor ki değil mi? Çoğu puanı nereyi tutarsa giderim düşüncesini benimsemiş bir kere, bu da temel eğitimde yönlendirme problemini işaret ediyor-

Neyse, öğrencinin eğitim sürecinde nelerle karşılaştığını daha da irdeleyelim. Ne ile mi karşılaşıyor bir öğrenci? Örneğin:Bir tarih bölümü öğrencisi, bölümünü Topkapı sarayını bir kere bile hocaları ile dolaşamadan bitiriyor. Birçoğu Efes Antik Şehri'ni slaytta dahi göremiyor. Slayt aletini hiçbir şekilde göremeyen öğrenciler de oluyor tabii. Birçok edebiyat bölümü öğrencisi hayatta olan bir yazar ya da şairin söyleşisini dinleyemiyor eğitimi boyunca ya da eline bir yazma alıp onun sayfalarına dokunamıyor. Birçok iktisat fakültesi öğrencisi bir işletmenin kısa süreliğine bile olsa yönetimi içinde olamadan sadece ders notlarını okuyarak bitirebiliyor üniversiteyi. Örnekleri bölümlere göre çoğaltabiliriz. Anlayacağınız yüksek lise okumuş oluyor binlerce öğrenci. Dolayısıyla hayali akademik birikim yapmak , akademik çevreyle yoğrulmak olan binlercesi de hayal kırıklığına uğramış oluyor. Birçok öğrencinin liseden taşıdığı asosyalliği devam ediyor haliyle...

Gelelim mezuniyet sonrasına. Birçok şeyi üniversitesinde bulamayan, bazı şeylerin farkına erken varamayıp hayata hazırlıksız yakalanan binlerce genç işsizlik gerçeği ile karşı karşıya kalıyor. Birçoğu anlıyor ki üniversite=iş denklemi her ortamda geçerli değil. Eğitimi boyunca travmalar yaşayan ve çoğu zaman bir birey olmayı başaramayan gençler, en büyük şoku mezuniyet sonrasında yaşıyor. Birçok işletme yöneticiden ziyade iş peşinde koşacak ara eleman ihtiyacını karşılamaya çalıştığından; yönetici vasıflarıyla donatıldıkları kandırmacasına inanan deneyimsiz mezunlarımız haliyle ortada kalıyor. Çoğu zaman lise mezunu olup da mesleki beceri kazanmış yaşıtlarından daha kötü şartlarda çalışmaya mecbur kalıyorlar. Bu da travma üstüne travma demek oluyor.

Son olarak durumu üniversiteler pencerinden ortaya koyalım.

Üniversiteler bütün bu sorunların hiçbiri ile ilgilenmiyor bile. Üniversiteler dediğimde neyi kast ettiğimi anladınız. Her geçen gün dışarıda boşta kalan eleman sayısı şişiyor dahi olsa gereksiz bölümler hatta bu bölümlerin ikinci öğretimleri açılıyor. Üniversitelerdeki öğretim görevlilerinin büyük bir bölümü donanımsız, evrensel yayınlardan uzak, kendi saltanatını yaşar halde eğitim işlerini devam ettiriyorlar. Birçoğunun astığı astık,kestiği kestik oluyor. Saltanat öyle bir hal alıyor ki koridorlarda eş,dost,akraba trafiği yaşanıyor. Birçok üniversitenin fiziki şartları günden güne kötüleşirken, derslerde kullanılabilecek materyaller çağa inat eksiliyor,dersler yalnızca kitaplardan işlenir hale geliyor. Ve artan bir şey: Her yıl üniversiteye yerleşen öğrenci sayısı artıyor, tabii üniversitelere ödedikleri katkı paraları da!!

Bir düşünün beyler!

El Secreto de Sus Ojos \ Gözlerindeki Sır - FİLM ÖNERİSİ

2011-08-13T15:42:00.000-07:00

Bu sıcak günlerde sonuna kadar nefesinizi tutarak izlemek istediğiniz bir film arıyorsanız,kesinlikle doğru adrestesiniz keza ben de sizler gibi gecemi hoş eyleyecek bir film önerisi aramış ve umduğumu yakın bir lise arkadaşımdan bulmuştum.

Kabul etmeliyim ki sinema dünyasını bir hayli geriden takip ediyorum öyle ki 2010'da en iyi yabancı film oskarını almış olan bu Arjantin işi başyapıtı yeni izleyebildim.

Neyse sadede gelmenin zamanıdır. Benjamin Esposito, Arjantin'de görevini tamamlamış yani emekliye ayrılmış bir savcıdır. İşi bıraktıktan sonra çok sevdiği edebiyat alanında bir eser bırakmak ister. Bir roman yazmaya koyulmuştur. Romanı görevdeyken araştırdığı ve onu derinden etkilemiş bir tecavüz olayıdır. Eski savcı yeni yazar romanına nasıl başlayacağına bir türlü karar veremez ve yardım alabilmek için yıllarca beraber çalıştığı arkadaşlarının yanına döner ve özellikle müdüresi İrene'nin fikirlerini merak eder. Film tahmin edebileceğiniz gibi geçmişe dönüşlerle kendisini gösteriyor ve sizi 1970'lerin Arjantin'ine götürüyor. Film boyunca pek çok konu hakkında hem hayatınızı hem de dünyayı sorgulayacaksınız. Konusu hakkında daha fazla bilgi vermenin gereksiz olduğunu düşünüyorum.

Hani bazı filmler vardır sonuna dek hiçbir şeyi doğru tahmin edemediğinizi anlarsınız. Türkçesiyle "Gözlerindeki Sır" tam da bu açıklamaya uygun bir film. Filmi izlerken güleceğiniz pek çok sahne de var. Özellikle B.Esposito'nun yardımcısı sizi kahkahalara boğacak.

Evet, sanırım filmi izledikten sonra kulaklarım uzun süre çınlayacak, kötü sözler işitmeyeceğimi umuyorum. Keyifli seyirler!!!

EYFEL KULESİ

2011-08-13T12:49:00.000-07:00

Eyfel Kulesi Pabuçlu Sindirella

belik belik saçlı kül kedisi
balık sırtı örgüsünü
umut ve sevgi dileğiyle örer

kuyuya sarkıttığı saçıyla
kova kova su çekip
günlük işlerini bertaraf eder

üç kuşunun tatlı vaveylesiyle
meşakkatli hayatında
kendini şanslı addeder

geceleri şöminesinin ateşi
hatıra,hüzün ve umut duygularının
sentez ateşi vals eder

kırık cam parçacıklarıyla
dostu ateş böceğiyle
eyfel kulesi pabucunu inşa eder

on sekiz temmuz iki bin on

Nilüfer Kozoğlu

İZMİR İSTANBUL ARASI

2011-08-11T14:42:00.000-07:00

Bugün sizlerle güzel bir blogu paylaşacağım. Bayanların ilgisini çekeceğini düşündüğüm içerisinde moda ve yaşam tarzı ile ilgili pek çok paylaşımın yapıldığı sevimli mi sevimli bir blog. "İzmir İstanbul Arası"

İzmir İstanbul Arası 2009'da kurulmuş bir blog ve gün

geçtikçe yerini daha da sağlamlaştırıyor. Ben de moda ve "lifestyle" blogları arasında parlayan bu güzel blogun sahibesi Eda Hanım'la bir röportaj gerçekleştirdim. Sadece moda ile ilgilenenlerin değil bütün blog yazarlarının okuması gereken bir röportaj oldu.

Blog yazma fikri ne zaman ortaya çıktı?

Aslına bakarsanız, bloggerdaki hesabımı 2006 yılında aldım. O dönemlerde farklı bir amaç için, bir elektronik günlük tutmak amacıyla kullanmayı planlıyordum blogu. Dünyadaki blog çılgınlığı o yıllarda ülkemizde henüz başlamamıştı. Buna rağmen gerçek anlamda blog ile uğraşmam 2009 yılına denk gelir. O yıl modayı ele alan bir blog kurmayı arzu ettim ve bugünkünden farklı bir konseptte oluşturdum ilk blogumu. Bu sırada özellikle Avrupa ve Amerika'daki blogları yakından takip ediyordum ve daha farklı bir anlayışla blog tutmam gerektiğinin farkına vardım. İzmir İstanbul Arası'nın macerası o günlerde başladı ve bugünlere geldi.

Blogunun adı çok ilginç İzmir İstanbul Arası, nereden çıktı bu isim?

Blog sahipleri için en önemli unsurlardan biri sanırım uğraştıkları blogların isimleri. Bu isimler bir anlamda sizin vitrininiz oluyor. Bulduğunuz isimlerle ya akıllara kazınıyorsunuz ya da unutulup gidiyorsunuz. İlk blog denememde vurucu olmasını dilediğim bir isim düşünmüştüm:"Moda"retor... Benden yarım yıl kadar sonra kurulan başka bir blogda blog başlığımın neredeyse aynı olduğunu görünce o blogumu sonlandırma kararı aldım. Bu isim beni yansıtmıyordu yalnızca ilgi çekmeye odaklıydı. Sonrasında beni yansıtan ve samimi duygularıma tercüman olan bir isim düşündüm. İzmir ve İstanbul arasında geçen ömrümü düşündüm. Biri doğduğum büyüdüğüm, biri küçüklüğümden bu yana hayal ettiğim şehirlerdi. Ve beni tanımlayan unsurların tamamının bu iki şehrin arasında akıp geçtiğinin farkındaydım. Böyle doğdu İzmir İstanbul Arası.

Blogunda insanlara sunmak istediğin şeyler nelerdir? Neyi amaçlıyorsun...

Başta da belirtmiştim aslında, 2006'dan bu yana özellikle yabancı blogları takip ediyor ve hayalini kurduğum pek çok şeyi o bloglarda bulabiliyordum. Yanlış anlaşılmasın ancak hiçbir yerli blogun an itibariyle o düzeye ulaşabildiğine inanmıyorum. En azından kıstaslarım seviyesine... Tabii kendi blogumun da henüz yolun başında olduğunu söylemeliyim.

Takip ettiğim pek çok yabancı blogda olduğu gibi insanlara alternatifler sunmaktı ilk amacım. Yalnızca moda olanında değil, yaşamı renklendirebilecek pek çok şeyi bloguma taşımayı ve insanlarda izlenim uyandırmayı seçtim. Beğendiğim bir cafe hakkında bilgi de verdim, bir pantolonu "vintage" eskitilmiş görünüme nasıl sokabileceklerini de tarif ettim insanlara. Bunun yanında hangi kıyafetleri nasıl bir araya getirdiğimi gösterebilmek, bir fikir uyandırmak için fotoğraf çekimleri de gerçekleştirdim. Anlayacağınız amacım yaşadığım renkleri bana ulaşabilen herkesle paylaşmaktı.

Arzu ettiğin amaçlara ulaşabildiğini düşünüyor musun? Kendini nerelerde görüyorsun ileride?

Profesyonel anlamda blog yazarı olmanın güçlüğünü algılamış durumdayım. Bu işi dünyada ve ülkemizde profesyonelce yapan bu işi bir gelir aracı haline getirenler var. Ben de pek tabii işimi profesyonelce sürdürmeyi amaçlasam da amatör ruhun kaybolmaması gerektiğinin farkındayım. Bu işten keyif almak öncelikle blog yazmayı sürdürmek için şart. Amatör ruhunuzu kaybettiğinizde post girmeyi yazı yazmayı bırakıyorsunuz. Tek amacınız okunmak ve rant sağlamak haline geliyor. Ben en başta böyle bir duruma düşmek istemiyorum.

Şu anda istediğim yerde değilim ancak gün geçtikçe paylaşımlarımın yepyeni okurlarla buluşması, yazdıklarımın dünyanın pek çok yerine ulaştığını görmek beni deliler gibi mutlu ediyor. İleride bu işi daha da profesyonelce ancak asla amatör ruhtan mahrum kalmadan yapacağımı görüyorum.

Son olarak blog yazarlarına bir tavsiyen var mı?

Aslında böyle öğütvari cümleler kurmak haddime değil, kendimi o yeterlikte görmüyorum ancak naçizane birkaç öneri sunabilirim.

Blog yazarları öncelikle ne hakkında üreteceklerini ve neyi okurlara sunacaklarını belirlemeliler. Bunun bir sistematiği olmalı. Kafaya esen her şeyi blogda paylaşmak yerine üzerine çalışılmış, planlanmış şeyleri yayımlamalılar. İlk amaç çok izleyiciye ulaşmaktan ziyade kaliteli postlar girmek olmalı.

Bu güzel sohbet için sana teşekkür ediyorum ve çalışmalarında başarılar diliyorum.

Ben teşekkür ederim.

İzmir İstanbul Arası: http://www.izmiristanbularasi.com/

BENİM HÜZÜNLÜ OROSPULARIM - GABRİEL GARCİA MARQUEZ

2011-08-08T18:01:00.000-07:00

Yüz Yılık Yalnızlık pek çok edebiyat eleştirmeni tarafından son yüzyılın en iyi romanı olarak adlandırılıyor. Nobel ödüllü yazar Gabriel Garcia Marquez'in bir başka etkileyici romanı kesinlikle Benim Hüzünlü Orospularım.(BHO)

BHO'yu okuyanlar bilir, oldukça ince bir roman olmasına rağmen ilginç konusu ve kurgusu ile bitmesin diye dua ettiğiniz;ancak yazarın kısa kestiğini düşündüğünüz bir başyapıt bu roman. Bu anlamda ben okumaya üşeniyorum uzun, hacimli eserleri diyenler için harika bir alternatif bu öyküden bozma kitap.

Aşk; roman türünün belki de yüzde 80'ine yüzde 90'ına öyle ya da böyle girmiş, çoğunda kitaba hakim olmuş bir tema. Bu pencereden baktığınızda aşkla ilgili yeni ne okuyabilirim ki diyenlerinizi duyabiliyorum:

"Gençlik yıllarında uzun soluklu ilişkiler yerine para karşılığında fahişelerle yatmayı ve bunu hayat tarzı haline getirmeyi kafaya koymuş bir gazetecinin ilginç öyküsünü okuyacaksınız BHO'da. Yazarımız 90 yaşına bastığı günde yıllar boyunca kapısını aşındırdığı genelevin patroniçesinden çılgınca bir şey isteyecek ve 90 yaşına bastığı ilk saatlerde hayatının değiştiğini iliklerine kadar hissedecektir. Siz ondaki bu değişimle belki de bedenin duygular söz konusu olduğunda bir hiç olduğunu anlayacaksınız."

90 yaşına basmış bir insanın pek çok işlevi rahatlıkla yerine getiremeyen, ona zorluklar çıkaran pörsümüş vücudunda pır pır eden o genç yüreğinin nelere kadir olduğunu bizzat yaşamak ve o yaşlara geldiğinizde ayna önünde kendinizi hayal etmek istiyorsanız, hemen bu küçücük kitabı edinin ve bir çırpıda okuyun. Hani sıcak yaz günlerinde bir bardak soğuk suyun yetmediği anlardaki gibi hissedeceksiniz, bir bardak daha, bir bardak daha...

SATIN ALMAK İÇİN TIKLA

DÖNÜŞÜM-KAFKA

2011-08-07T13:05:00.000-07:00

"Bir düşünün, ertesi gün gitmek zorunda olduğunuz bir işiniz, bir okulunuz ya da buna benzer bir kurum var. Siz şu andan itibaren değişmeyi tercih ederek her şeyi reddediyorsunuz ve bu zorunluluklarınızın boyunduruğundan kurtuluyorsunuz. En yakınlarınızdan başlayarak etrafınızdaki bütün insanları bir düşleyin. Onların size neler söyleyeceğini, neler yaptırmaya çalışacaklarını, hatta daha da iler giderek neler yapacaklarını... Canınızı bile seve seve verebileceğiniz en yakınlarınızı düşleyin, ailenizi."

Kafka'nın "Dönüşüm"ünü mutlaka okumalı. Sabah işe gitmek üzere uyanan Gregor Samsa'nın bir böceğe dönüştüğünü fark etmesiyle başlayan bu hikaye içinde Kafka'nın müthiş anlatımını ve tabii ki belirlemelerini barındırıyor.

Sanayileşmenin Avrupa topraklarında başlamış olması, bu toplumların yeni yeni yeşeren vahşi düzen içinde ilk acıları yaşayanlar olmalarına vesile olmuştur. Kafka, düzenin örümcek ağları arasında sıkışıp kalmış ve değeri çok sonra anlaşılmış en önemli sanatçılardan biridir ve toplumun acılarını, düzenin çarkları arasındaki inleyişlerini harika bir öyküyle somutlaştırmıştır.

Dönüşüm'de ailesi için her şeyini verebilecek, kendini adeta onlara adamış Gregor Samsa'nın "tiksinç" bir böceğe dönüşerek farklılaşması ve düzendışına çıktığı için dişlilerin arasında ezilmesi konu edilmiş. Araştırmacılar bir bölümüyle Kafka'nın kendi yaşamından izler taşıyan bu alegorik eser için başyapıt yorumu yapıyorlar.

Dönüşüm, değişen insanın düzenin çarkları arasında ezilmesini gözler önüne seren en güzel örneklerden. İlgi çeken konusu, akıcı dili, Kafka'nın muhteşem betimlemeleri bu esrarengiz öykü içinde hoşça vakit geçirmenizi ve tabii ki kendiniz ve yaşadığınız ortam hakkında düşünmenizi sağlayacak.

Kitabı Can Yayınları'nın basımından edinebilirsiniz. Kitabın sonunda Dönüşüm için Sonsöz adı altında bir yazı yayımlayan Ahmet Cemal'in sözleriyle bitirelim yazımızı:

"Dönüşüm, hiyerarşi ve otorite düşüncesiyle temellenen, bu amaçla sözü edilen düşünceyi önce aile kurumu içerisinde odaklaştıran toplum içerisindeki bireyin tragedyasıdır. Gregor Samsa, "dönüştüğü" güne değin çeşitli kölelikler içerisinde yaşamış bir tolum tekidir, işyerinde köledir; ailesi çevresinde köledir ve zincirleri içerisinde uslu oturduğu sürece de benimsenip sevilir. Başkaldırısı bilinçaltında başlar;bu biliçaltı, kendine uygun biçimi yaratır: Gregor Samsa'nın böceğe dönüşmesi, gerçekte artık başkalaşmasıdır. Böceğe dönüştüğü andan başlayarak, toplumun ve ailesinin ona ilişkin-onu tutsak kılan- beklentileri, artık sonuçsuz kalmaya yargılıdır; böeğin iğrençliği, çizgisi sürüyle uyuşmayan bağımsız bireyin iticiliğiyle özdeştir. "

ŞAH VE SULTAN - İSKENDER PALA

2011-08-06T07:17:00.001-07:00

Pala'nın pek çok kitabını okuma fırsatı bulmuş biri olarak onun özellikle Klasik Türk Edebiyatı'na katkılarını azımsayamam. Ülkede tarihi insanlara sevdiren adam İlber Ortaylı, Bale'yi sevdiren isim Tan Sağtürk, vb. ise Divan edebiyatını sevdiren isim kesinlikle İskender Pala'dır. O, Divan geleneğini bol Arapçalı, bol Farsçalı yüzünden değil de insanı hayrete düşüren sıcacık ve gülümseyen çehresiyle gösterebilmiştir okura.

Bütün bunları söyledikten sonra Katre-i Matem'de yaşadığım hayal kırıklığını yeniden yaşarım korkusuyla Şah ve Sultan'ı okumama kararı aldığımı söyleyerek başlayayım. Kitap çıktıktan epey sonra NTV'de yayımlanan Tarih Konuşmaları adlı programda bir tarih profesörünün söyledikleri fikrimi değiştirdi ve kitapçıya koştum ( internet kitapçısına koşulmaz ama idare edin :)

Şah ve Sultan özellikle tarihten hoşlananlar için vazgeçilmez bir yapıtmış meğerse. Tarihi gerçekliğin üzerine kurulmuş yapıtta o gerçeklikten sapmamaya özen gösterilmiş ve tarafsız olmaya çalışılmış. Kitap için Şah İsmail aşağılanmış, Sultan Selim övülmüş gibi eleştirilere asla katılmıyorum. Pala olabildiğince itinalı davranmış ve hiçbir topluluğu kırmamayı kendisine düstur edinmiş belli ki. Olası bir mezhep gerginliğine asla bulaşmamış hatta yanlış anlaşılmaların nerelerden geldiğini edebi bir üslupla harika bir biçimde anlatmış.

Kendisi bir Türk Edebiyatı profesörü olduğu için doğal olarak Türk diline ve Türk şiirine çok hakim. Bu hakimiyet romanının akıcılığını ve inandırıcılığını artırmış. Pala tarih sayfalarında salt iki büyük hükümdarın mücadelesi olarak aktarılan Osmanlı-Safevi mücadelesine iki büyük şairin atışması gerçeğini de katmıştır. Bu anlamda iki büyük üstadın atışmalarına tanık olmak da büyük bir keyif oluyor roman boyunca.

Şah ve Sultan, zaman zaman Şah İsmail'in kardeş çocuklarından olan ancak bunu kendisinin dahi bilmediği Kamber'in, zaman zaman Sultan ve Şah İsmail'in fedailerinin yani Hasan ve Hüseyin'in ağızlarından anlatılmış. Roman boyunca Pala, akademik bilgilerinin ışığında okura aşkı, sevgiyi Divan edebiyatı ve tasavvuf perspektifi ile sunmayı amaçlamış. Sadece aksiyona dayandırmadığı romanda okuru bu temalar hakkında düşünmeye çalışması bana kalırsa romanın okunabilirliğine katkı sağlamış.

Şah ve Sultan için başta belirttiğim kıstası değiştiriyor ve şöyle diyorum: Hem tarih hem de eski şiirin büyülü dünyasında her yolculuğa varım diyorsanız mutlaka bu güzel romanı okumalısınız.

SATIN ALMAK İÇİN TIKLA

Gitmek İstiyorsan Bahanesiz Git \Nusret Kesemenli

2011-08-03T15:29:00.000-07:00

GETMEK ISTEYIRSEN, BAHANESIZ GET

Getmek isteyirsen, behanesiz get,
oyatma murgulu xatireleri.
Sesin hemin sesdir, bakışın ögey,
gedirsen sesin de yad olsun, bari.

Sen deniz qoynuna tullanmis cicek,
ustune dalgalar atilacaqdir.
Saxta mehebbetin saxta sened tek
ne vaxtsa ustunde tutulacaqdir.

Demirem, sen uca bir dagsan, eyil
demirem, elacim qalibdir sene.
Ne sende mehebbet qara pul deyil,
ne men dilenciyem, el acim sene.

Dosenim yollar tek ayaqlarina,
sene yalvarim men, bu mumkun deyil.
Qoymaram qelbim tek vuqarim sina,
alcalib yasamaq omur-gun deyil.

Getmek isteyirsen, o yol, o da sen,
bir cut goz baxacaq arxanca senin.
Getdinmi, geriye donmek istesen,
tikanli yastiga donecek yerin.

Getmek isteyirsen ne danis ne din
Yox ol uzaglartek dumanda cende
Neyimi sevmisdin deye bilmedin
Indise yuz eyib gorursen mende

Getmek isteyirsen, behanesiz get,
oyatma murgulu xatireleri.
Sesi hemin sesdir, baxisin ogey,
gedirsen sesin de yad olsun, bari.
Ellerin elime deymeyeydi kash,
Sachlarin uzume toxunmayaydi.
Gerek evvelki tek sen ureyi dash,
Ele evvelki tek saymaz olaydin…

Bu istilik hardan, sen ki, buz idin,
Qelbimden sen niye ovcuma dushdun?
Sen Mene elchatmaz bir ulduz idin,
Goylerden qolumun ustune dushdun.

Bu da vusal gunu… Yox, sevinmirem,
Indi darixiram bes neler uchun?
Menmi bu zirveye chixdim, bilmirem,
Yoxsa sen darixdin dereler uchun?

Oten gunlerime bir umman dedim,
Boshalib ureyim, dolmur ki, dolmur.
Sahile chatmisham, haraya gedim?
Denize meqsedsiz qayitmaq olmur…

Nusret Kesemenli

oyatma - uyatma
mürgülü - uykulu
xatire - hatıra
ögey - üvey
yad - yabancı
tullanmış - fırlanmış, atılmış
saxta - sahte
sened - senet
vaxt - vakit
qara pul - kara para
vüqar (gürur) - kurur
sınmak - kırılmak
cüt - cift
tikan - diken
çen - sis
eyib( ayıb, xeta) - ayıp, hata

LACİVERT 40. SAYI RAFLARDA !!

2011-08-03T04:33:00.000-07:00

Lacivert Öykü ve Şiir Dergisinin 40. sayısı raflarda!

İCİNDEKİLER

SOYLEŞİ / “Talat Sait Halman”
Tuncer Ucarol / Eleştiri / 8 Dizelik Bir Şiir: “Ovada”
Shiga Naoya / Ceviri Öykü / İhtiyar (Rōjin, 1910)
Alp Turan / Öykü/ Korkaklık
Gulcan Ergul / Öykü / Guvercin

DOSYA / “Edebiyatta Ceviri ve Cevirmen”
Hasan Fehmi Nemli / Sakine Eruz (Esen) / Ayşe Nihal Akbulut / Turgay Kurultay
Necdet Neydim / Yusuf Eradam / Asiye Koray Bendon / Dilek Cenkciler
Kıvanc Guney / Ayşe Nur Tekmen / Ryō Miyashita / Musa Yaşar Sağlam
Oktay Saydam / Hatice Koroğlu Turkozu / S. Goksel Turkozu

SOYLEŞİ / “Bedriye Korkankorkmaz” / Tumay Cobanoğlu
ESKİ YAZILARDAN/ “Nazım Hikmet” / Kemal Tahir’e Mapushaneden Mektuplar
Mehmet Onder / Öykü / Pazike’nin Kot Pantolonu
Onur Bayrakceken / Öykü / Ufacık Bir Adam
Sedat Kaygalak / Öykü / İyi ki Geldin Oğlum
Vesile Dilek / Öykü / Bıyıklı Karanfiller
Bahri Karaduman / Tanıtı / Yitik Zamanlarda Yitirilmeyen Umutlar
Hande Baba / Derleme / Paylaşmak İstediklerimiz

ŞİİR
Talat Sait Halman • Yunus Emre Şahinler • Maksut Koto • Eyüp Erhun Köse
Abuzer Gulpınar • Üzeyir Karahasanoğlu • Murat Gil • Orkun Destici
Nilgun Baykızı • Mehmet Akif Tutumlu

Ön ve Arka Kapak / Firuz Kutal
Kapak Sözu / Ataol Behramoğlu

BİR YANI DEMİRDEN KOR BİR YANI AKLI SELİM

2011-07-31T13:52:00.000-07:00

Divan edebiyatı öyle uçsuz bucaksız bir derya ki günümüz şiirinde ne yazık ki bu söz ustalığını, zeka pırıltısını ve samimiyeti pek göremiyoruz. Daha önce buradan pek çok Divan edebiyatı yazısı paylaştık. (Bunun gibi) Pek tabii bunlar bizden önce de bilinen şeyler ancak yeni öğrenenler için yararlı olduğu inancındayım.

Bugün Osmanlı padişahlarının belki de en kararlı, en cesur ve en yeteneklilerinden Yavuz Sultan Selim'in yani mahlası ile "Selimî" nin bir kıt'asını paylaşayım istedim. Belirttiğim gibi pek çok yerde görebileceğiniz bir kıt'a ancak yeni öğrenenler için keyifli olacaktır.

Bildiğiniz gibi Yavuz'un Osmanlısı özellikle Doğu'da ve Orta Doğu'da önemli topraklara ulabilmiştir. Bunların belki de en önemlisi bugünün İran'ı olarak değerlendirebileceğimiz Safevi İmparatorluğu'nun topraklarıydı. Bu, henüz tam olarak devlet teşkilatını kuramamış Türkmen topluğuğun başında bildiğiniz üzere Şah İsmail vardı. Şîîliği kendilerine rehber edinen Şah ve toplumu giderek çatırdayan Anadolu Sünniliği için bir tehdit oluşturuyor, Sultan Selim'in canını sıkıyordu. Şah sadece bir devlet lideri değil önemli bir din adamı ve şairdi de. Önceleri Hıtayî , Çaldıran hezimetinden sonra ise hatayı kendinde bularak Hataî (hata yapmış olan) mahlaslarını kullanan, Osmanlıların dilinde Çocuk Şah diye adlanan bu önemli lider şiirlerinde kullandığı Öztürkçe ile belki de Türk folkloruna diğerlerinden daha çok katkıda bulunmuştur.

Rivayete göre her alanda çekiştiği Şah İsmail'i şiirde de yerle yeksan etmeyi amaçlayan Yavuz, Şah'a yazdığı bu şairanelik ve akıl gerektiren kıt'ayı göndermiş ve şiir alanında da yeteneğinin Şah'tan üstün olduğunu vurgulamaya çalışmıştır.

Kıt'aya dikkat ederseniz dizelerin soldan sağa ve yukarıdan aşağıya aynı olduğunu göreceksiniz. Oldukça zekice ve zahmet çekilerek hazırlandığı belli olan bir kıt'a bu.

dildar: gönül çalan sevgili
ağyar: yabancı, el
sadıkane: sadık kimseye yakışır şekilde

BENCE TÜRK ŞİİRİ VE ŞAİRİ...

2011-07-26T15:14:00.000-07:00

Geçen gün dinlediğim 80'li yıllarda ilk gençliğini yaşamış bir şair, günümüz sanatçısının şanssızlığından dem vurarak: "Bizler Türk şiir dünyasının duayenleri kabul edilen pek çok şairin bu dünyadaki son dönemlerine yetiştik. Pek çoğu edebiyat dünyamız için vazgeçilmez sayılan ve farklı anlayışların şairleriydi. Günümüzde bu adamların hemen hemen hiçbiri kalmadı. Günümüz şairinin en büyük talihsizliklerinden biri bu" diye konuştu.

Adını anımsayamadığım bu şairin sözleri bana kalırsa çok doğru. Bu yazımda günümüz şairinin sıkıntılarından ya da günümüz şairinin bizzat kendisinden bahsetmeyeceğim. Böyle bir yazı yazmayı düşünüyorum ancak daha zamanı var. Bugün duayen diyebileceğimiz kişileri -haddim olmadan- kendi şiir penceremden değerlendireceğim. Bu değerlendirmeyi yaparken kendime sınır koymayı pek düşünmüyorum baştan belirtmeliyim.

Tanzimat sonrası şiirinden başlamak istiyorum -ki Divan sanatçılarını başka bir yazıda işin içine katarız- . Tanzimat ile Cumhuriyet dönemi arasında şiir zevkime yakın hissettiğim sanatçı sayısı çok değil. Abdülhak Hamit'in yürekten yakarışını yani Makber'i saymazsak şiir anlamında Tanzimat'ı neredeyse yok kabul ediyorum. Servet-i Fünun'da şiirin kulağa hitap etmesi ilkesine sadık kalan Cenap Şehabettin'i ve Türk şiirine düşünceyi, bilimi sokarak farklı bir soluk getiren Fikret'i keyifle okuduğumu söyleyebilirim. Tabii ki bu Türkiye öncesi dönemin en iyisinin Ahmet Haşim olduğunu, onun günümüz şiirini ve şairini dahi aşan bir yeteneğe sahip bir şair olarak tanımladığımı belirteyim. Bu saydığım sanatçıların tek talihsizlikleri 90 yıl evvelinin dilini anlayamayan bir neslin ecdadı olmalarıdır.

Türk şiirinin macerası pek tabii Cumhuriyet'ten sonra anlam kazanıyor bizim gibi genç kuşaklar için. Milli edebiyat akımının hamasi ruhunun beni hiç cezbetmediğini ve bu dönemde ürün veren pek çok sanatçının gerçek işlerinin düşünce üretmek olduğunu söylemeliyim. Bu dönemde eser veren Beş Hececiler akımının baş temsilcisi Faruk Nafiz Çamlıbel'i belirttiğim sanatçıların dışında tutmalıyım. Hece gibi günümüz için demode diyebileceğimiz bir tarzın mükemmel örneklerini vermiş bir zaat Çamlıbel. Hece'yle sözü altın gibi işleyen Necip Fazıl'ın bir gömlek altında görsem de şiirlerindeki lirizm ve söz ustalığı onun bendeki yerini sağlamlaştırıyor.

Garipçilere geçmeden önce büyük üstadlar oldukları her şiirlerinden belli olan M.Akif ve Yahya Kemal'e bir parantez açmalıyım. Bu büyük söz üstadları da sanırım kendilerini dil ve düşünce anlamında anlayamayan yeni neslin kurbanlarıdır.

Orhan Veli ve arkadaşlarının getirdikleri, günümüz şiiri için her ne kadar yüzeysellik, basitlik, tekerleme gibi algılansa da geliştiği dönem çerçevesinden bakıldığında bu adamların yaptıkları büyük bir iştir dedirtiyor. Orhan Veli'nin söze getirdiği rahatlığın ve mizahi unsurların günümüz şiirinin de büyük bir ihtiyacı olduğu ortadadır. Türk şiiri bir başka Garip hareketine günümüzde mecbur kalmıştır.

Şiirin ölüm meleği Cahit Sıtkı Tarancı Türk şiirinin özgün bir örneğidir. Onun şiirine basit ya da kötü demek ahmaklığın ötesinde olacaktır.

Nazım Hikmet ve Necip Fazıl'ın Türkçenin iki büyük üstadı olduklarını anlatmak için makaleler, denemeler yetmez tabii. Her ikisinin de sözcüklere adeta dans ettirdikleri, ne kadar büyük bir yeteneğe sahip olduklarını gösteriyor. Dünya görüşlerine iman edercesine bağlı kalan bu iki söz efendisini Türk edebiyatının cins şairleri arasında görüyorum pek çok kişi gibi. Haşim, Nazım, Kısakürek...

Garipçilerin etkisi oldukça uzun sürüyor malumunuz. Bu dönemde çıkan pek çok şair ne yazık ki asıllarının kötü birer kopyasıdır.

Felsefeyi şiire getiren şair Fazıl Hüsnü'ye saygım sonsuz olsa da şiirlerinden keyif almadığımı itiraf etmeliyim.

Bu dönemde Garipçilere karşı çıkan ve Mavi akımının kurucusu kabul edilen Attila İlhan'ın önemli ancak hakkı hakkınca verilmemiş bir şair olduğunu düşünmekteyim. Attila İlhan yalnızca şiir değil pek çok dalda ürünler vermiş bir sanatçı oluşu belki de onun şiirinin aleyhine olmuştur.

"İkinci Yeni", şiirimiz ve sanırım günümüz şiiri için bir dönüm noktası. Varoluşçuluk, gerçeküstücülük, post-modernizm gibi akımların egemenliğini hissettirdiği bir dünyada sırtını tamamiyle imgelere yaslayan bu şiir anlayışı en iyi temsilcilerini pek tabii o günlerde yetiştirmiş ancak ne yazık ki günümüze İkinci Yeni akımına özenen kötü taklitçileri kalmıştır.

Cemal Süreya ve Sezai Karakoç'un haricinde İkinci Yeni akımına dahil edilen şairlerin şiirlerinden büyük keyif aldığımı söyleyemem.

Cahit Külebi'nin ve Behçet Necatigil'in kendilerine has bir tarzları olduğu kesindir. Cahit Külebi'yi samimiyetinden ötürü, Necatigil'i ise anlaşılmazlığı sevimleştirdiği için seviyorum diyebilirim. Tabii Necatigil'de evimin sıcaklığını bulduğum da doğru. Bu iki sanatçının şiirimize önemli değerler kattığına inanıyorum.

Son dönem sanatçılarından Sunay Akın'ın oldukça önemli bir şair olduğu görüşünde olsam da kaderini Attila İlhan'a benzettiğim sanatçının kıymeti pek bilinmiyor gibi. Şiirlerinde şiirimizin yeniden muhtaç olduğu Garip izlerini rahatlıkla bulabiliyor ve sıcacık gülümsüyorsunuz. Tabii anlaşılmazlığı ve soğukluğu tercih eden günümüz şiiri için üvey evlattır onun şiiri.

Başta da belirttiğim gibi ne hissediyorsam onu yazacaktım ve öyle de yaptım. Kısa bir değerlendirmeydi sonrasında belki daha uzun uzadıya anlatırım düşündüklerimi....

TOL

2011-07-24T01:55:00.000-07:00

Radikal Kitap eki bu kitabı son on yılın en iyi romanı olarak sunmuş.Aslında bu sunum tam da yaşadığımız büyük kopuşu anlatıyor bize.Kısaca özetlersek kitap bizi iç içe geçmiş hikayelerle 70'lerin kurtarılmış mahallelerine, Che Guevera tarzı gerillacılığın yüceltildiği devrimci ruh haline götürüyor.Tabii bu dönemin hunharca ezilmesine de.Kitabın ana konusu da burada başlıyor zaten.Yeni dönemin parçaladığı hayatlar, iyileşemeyecek kadar yaralanmış ruhlar, var olan yeni düzen ve topluma hatta kendilerine karşı sonsuz bir öfke.

Yazar postmodernist bir yazım tekniğiyle yazıyor, anlatıyor.Kısaca öfkenin romanı diyebiliriz ''Tol'a''. Asıl ironi de burada zaten. Rasim Özdere'nin meclis ödülü alıp LYS edebiyat sorularında sorulduğu bir dönemde, ''Tol'u en başarılı roman seçmek hala toplumsal gettolarda yaşadığımızın bir kanıtı bu coğrafyada.Ortak acılarımız kurtuluş savaşından bu yana maalesef yok.KürtlerTürklere, islamcılar sosyalistlere yabancı. Tam bir yok sayma hali. Nerede çoksak orada bizden olanı seçiyor, yüceltiyoruz ve bu ruh hali bir çok edebiyatçıyı linç ettiriyor. İslamcılar Nazım Hikmet'i, Türkçüler Elif Şafak'ı, Sosyalistler Cemil Meriç'i yok sayıyor. Sanmayın bu yazarları yüceltenlerin de sanatsal zevk aldığını, onlar yalnızca safları sıklaştırıyorlar.

''Tol" a gelecek olursak, şahsi kanım başarılı bir roman ;ancak son on yılın en iyi romanı olup olmadığını değerlendireceklere daha edebi kıstaslarla bakmalarını öneririm.Cemil Meriç'in güzel bir sözü sanırım ülke olarak durumumuzu çok güzel anlatıyor: ''-izmler insan aklına giydirilmiş deli gömlekleridir.''

MECNUN KADAR SEVEBİLİR MİSİNİZ?

2011-07-23T13:18:00.001-07:00

Mende Mecnun'dan fûzun âşıklık istidâdı var
Âşık-ı sâdık menem Mecnun'un yalnız adı var

*Bende Mecnun'dan fazla aşıklık yeteneği vardır, sadık aşık benim, Mecnun'un yalnızca adı vardır

diyerek aşıklık mertebesinde Mecnun'dan daha ileride olduğunu iddia eden Fuzuli'nin kendi aşkını yüceltmeye çalışması hem anlaşılabilir hem de takdire şayandır. Burada üzerinde duracağım nokta edebiyatımızı derinden etkilemiş halk hikayeleri, bu hikayelerdeki tipler ve tabii ki Mecnun'un bu tipler arasındaki yeri olacak.

Bildiğiniz gibi Ferhat ve Şirin(Hüsrev ü Şirin), Kerem ile Aslı, Leyla ve Mecnun Türk edebiyatını derinden etkilemiş halk hikayeleridir. Bunun yanı sora W.Shakespeare'nin muhteşem eseri Romeo ve Juliet de dünyaya mal olmuş aşk hikayelerindendir. Bu hikayeler genel anlamda Arap ve Fars kökenli olup sadece Kerem ile Aslı kendi kültürümüzün ürünüdür.

Bu hikayeleri göz önüne alıp Mecnun'u düşünürken diğer halk hikayelerindeki erkek tiplerinden farklı özellikler taşıdığını fark ettim ve bunları yazmayı uygun gördüm.

Adını saydığım bütün hikayelerin aşık olan erkek tipleri, birer hareket adamıyken Mecnun'un pasifliği, içine dönüklüğü insanı ister istemez onun hakkında farklı düşündürüyor. Baştan belirtmeliyim ki buradaki amacım hangi tip daha çok sevmiştir, en büyük aşık hangisidir gibi bir tartışmaya yol açmak değildir.

Ferhat ve Şirin hikayesinde bildiğiniz gibi Ferhat, Sultan olan Şirin'in annesi Reba Sultan'ın "Şu dağdaki suyu ülkeye getirirsen kız senindir" vaadiyle dağı delmeye kalkışmış, Sultan'ın sözünden cayması ve yandaşı cadının işler karıştırmasıyla kaçırılan Şirin'in peşine düşmüştür. Ferhat hikayede aşkı için savaşmaktan korkmayan bir yiğit insan tipidir.

Kerem ile Aslı'da, Kerem'in beşik kertmesi olan ;fakat yüzünü ancak bir av sırasında yemyeşil bir çayırda gördüğü Aslı'sına kavuşma mücadelesi anlatılır. Bu iki aşığın arasında yine bir cadı büyüsü vardır. Adeta bir kara çalı girer araya ve aşıklar birbirlerine bir türlü kavuşamaz. Hikaye boyunca hem sanatçı kişiliği hem de mücadeleci kişiliği ile bir yiğit insan tipi çizilir. Kerem her türlü zorluğa karşı kavuşmak için çırpınmış, savaşmaktan kaçmamıştır.

Romeo ve Juliet, hikayesindeki Romeo, Juliet düşman ailenin bir ferdi olsa da kahramanca ailesine ve düşmanlarına karşı mücadele etmiş, rahibin önerisiyle ölü taklidi yapabilmek için aldığı iksiri içen Jüliet'in öldüğüne inanarak intihar edebilecek kadar kahramanca davranmıştır.

Bütün bu kahramanların ardından gelelim bizim hiçbir şey yapmayan Mecnun'umuza. Okul yıllarında tanıştığı Leyla'sına ilk görüşte aşık olan kahramanımız, ona öylesine bağlanır ki bir dakika bile yanından ayrılamaz bildiğiniz gibi. Her sözü Leyla'dır, her yaptığı Leyla'dan ötürüdür artık. O zamanlar Kays diye anılan Mecnun'un bu ilgisi Leyla'nın ailesinin Leyla'yı okuldan alması, yani toplumsal baskıdan, söz olur endişesinden boşa çıkmıştır.

Kays, Leyla'sını görmeden geçirdiği günlerde daha da tutulur aşkına ve her sözde onu araması, herkese Leyla'yı sormasıyla cinlenmiş manasına gelen Mecnun lakabıyla anılmaya başlar. Hikayeyi bilenler bu duruma üzülen babasının Leyla'yı oğluna istediğini, ancak Mecnun diye anılan bir gence kızını veremeyeceğini söyleyen zalim babayı hatırlarlar.

Diğer hikayeleri düşündüğümüzde Mecnun'un bu andan itibaren harekete geçmesini ve Leyla ile kavuşmak adına her şeyi yapmasını bekliyoruz. Belki de Mecnun Leyla'sına kavuşmayı çok arzulamıştır; ancak bir gerçek var ki asla harekete geçmemiştir. O, Leyla'nın aşkıyla mutludur. Onun aradığı Leyla'nın teni değildir. Babası bu aşktan kurtulsun diye onu Kabe'ye dua etmeye götürdüğünde bile ellerini semaya açarak : Ya Rab! Aşk belasıyla beni tanıdık eyle! Bir an beni aşk belasından ayırma! Sevgi belasında ağırbaşlılığımı bozdurma! Dostlar ayıplayıp bana vefasız demesinler! Sevgilimin güzelliğini gittikçe artır! Geldikçe derdine beni daha beter tutkun eyle" der ve dua eder. Baba şaşkındır tabii ve oğlundan ümidini keser. Belki de içinizden be adam böyle bir dua edeceğine kaçır işte kızı diyorsunuzdur.

Çöllere kendini vuran kahramanımız, derdini dağa taşa açar, Leyla'nın güzelliğine şiirlerini kuşlara, ceylanlara okur. Onlarda Leyla'nın güzelliğini görmektedir. Bu güzel şiirleri duyan Nevfel adında bir yiğit Mecnun'a acımış ve Leyla'sını almak için Mecnun'u da ikna ederek Leyla'nın kavmine savaş açmaya karar vermiştir. Fakat bu savaş sırasında kendisine danışman seçtiği Mecnun, Leyla'nın kabilesi kazansın diye dua etmektedir. O Leyla'sının içinde bulunduğu bir ordunun nasıl yenilmesini isteyebilir ki.

Mecnun, yeniden çöllerdedir. Sevdiğinin bir adamla İbn-i Selam'la evlendirileceğini duyduğunda ah ü zar eyler ama ne fayda. Mecnun'un tek yapabildiği sitem dolu bir mektup yazarak arkadaşı Zeyd aracılığı ile onu Leyla'ya iletmektir. Mecnun, aşkını ve sitemini içinde yaşayan aşk sarhoşu olmuş bir kahramandır.

Bir süre sonra İbn-i Selam'ın öldüğü haberi gelir Mecnun'un kulağına. Belki de bu çöl aşığının bu durumdan fayda umup göklere fırladığını düşünebilirsiniz ;ancak Mecnun kendisinden bekleneni yapar ve hüngür hüngür ağlamaya başlar. Kendisine haberi muştusunu isteyerek ileten Zeyd'e dönerek şunları söyler: Ey vefalı dostum, benim bu yolda ar ve namusum yok mudur? Sevgilisine canını veren ulaşmıştır. Canını vermeyen arada kaybolmuştur. O benim dostumdu, düşmanım değil. Ona hem o, hem de ben aşıktık. O, canını vererek kavuştu. Kendi derecesinde olgunluğa erişti. Benim noksanlığım tamamlanma halime ağlıyorum diye beni ayıplama! Canını sevgilisine feda kılan gerçek aşıktır. Canına kıymayı göze alamayan sevgili istemeye kalkışmasın. Canını vermeyen noksanlığını itiraf etmelidir."

Evet sonrası malum, kahramanımız çöllerde dolanmaya devam eder ve Leyla, Mecnun'u için çöllere düşer. Evet evet, bayan karakter harekete geçmiştir, yanlış anlamadınız. Mecnun, aşk şarabıyla öyle sarhoştur ki gözü artık Leyla'yı dahi görmemektedir.

Sözün özü şöyle ki ben Mecnun tipini daha canlı, daha bizden daha insancıl buluyorum. Mecnun, sevginin yalnızca tensellikte olmadığının dersini muhteşem bir şekilde vermiştir. Ayrıca hikaye diğerlerine göre kadın ve erkek eşitliğine daha uygundur ve bir anlamda törenin kadını kısıtlamasına bir başkaldırıdır. Sadece erkek karakter değil kadın karakter de aşkı için mücadele vermiştir. Yazının kilit noktası tabii ki İbn-i Selam'ın ölmesi üzerine Mecnun'un ağlamasıdır. Fuzuli hikayede durumu tasavvufi olarak değerlendirse de aşık olduğu insanı seven birini Mecnun'un sevmesi, onun ardından göz yaşı dökmesi belki de olgunlukların en üst noktasıdır. Bugünkü aşklara bakarak yorumu sizlere bırakıyorum.

"Bilmem seni kime bıraktım diye

Üzülmem
Seni seven beni de sevmeli"

Y.G

YALNIZLIK DÖRT BİN PERDE

2011-07-21T12:22:00.000-07:00

Öyle yalnızım ki

Hapşırsam bir "çok yaşa" diyenim yok.

Saçlarım sakallarım birbirine vuslat

Bir devin su kanalından geçiyormuş hasret.

Dizeleriyle başlıyor "Yalnızlık Dört Bin Perde". Daha girizgâh bölümünden bize sanki oldukça "lirik" bir ifade biçimiyle karşı karşıya kalacağımızı işaret ediyor şair.

“Az yazıyorum, evet. Her kitabımın yayın tarihi arasında ortalama 7.5 yıl var. Hemen her saat şiir düşündüğüm şiirle iç içe yaşadığım halde, herkesten az yazmışım.” diye Tuğrul Tanyol’un bir sorusuna cevap veren Cemal Süreya, Günaçgün’ün öykündüğünü hiçbir yerde gizlemediği belki de en önemli şairdir. Şiirleri hakkında yorumlar yapmaya geçmeden önce şu nokta üzerinde durmalıyız: “Yalnızlık Dört Bin Perde” ilk eserini veren pek çok şairin ilk şiir kitabına göre oldukça hacimli bir eserdir.

Günaçgün’ün göğsüne taktığı apoletin "müzik icra eden adam" oluşu, okurda popüler kültüre hizmet edecek bir safsatalar, reklam kokulu sözler kitabı beklentisi yaratsa da, kitabı bitirdiğinizde, kulağınızda Türk edebiyatının vasatı aşabilmiş pek çok şiirine nazaran çok daha iyi dizeler kalıyor. "Yalnızlık Dört Bin Perde" bu anlamda belki de bir önyargının yıkılmasına vesile oluyor.

Yalnızlık Dört Bin Perde 15 bölümden oluşmakta ; şair çeşitli dönemlerde yazdığı şiirleri 15 başlık altında toplamış. İlk başlık, kitabın da adı olan Yalnızlık Dört Bin Perde. Şiirlerin bölüm başlıklarına uygun seçildiği gözden kaçmıyor. Şiirlere geçmeden önce kısa bir önsöz karşılıyor sizleri. Bir tür mensur şiir kaleme almış Günaçgün bu bölümde. Önsöz bir ithaf yazısını andırıyor "ve Cemal Süreya'ya..." diyerek sonlanıyor.

Önsözden yola çıkarak şairin edebiyatımızdaki "İkinci Yeni" akımından çokça etkilenmiş olduğunu kolayca söyleyebiliriz ki gerçeküstücülüğün insanı hayal dünyasında keyifli bir yolculuğa çıkaran pek çok izi var Yaşar Günaçgün’ün şiirlerinde. Buna rağmen onun şiirini tam anlamıyla İkinci Yeni’nin devamı olarak almak yanlış olacaktır. Postmodernizm’den de derin izler taşıyan şiirlerin yakın geçmişin bir ferdi tarafından yazıldığı unutulmamalıdır.

Sabit bir nokta senfoni

Tek nota artık uyumam

Balina geçişi ve ay tamam.

Yazının başında da belirttiğim üzere şiirlerinin çoğuna hakim olan lirizm pek tabii kendisini "aşk" tem'iyle ortaya koyuyor. Günaçgün'de "aşk" duygusunu pek çok şiirde "yalnızlık" ve "özlem" ile harmanlanmış olarak buluyorsunuz. Aşkı tanımladığı bir şiirinde: "En önce bahardır aşk \Almayayım belki sonra ama \ Aralarda bir biraz kahırdır aşk \ Akla karşı alınmış bir tavırdır aşk \ Ağırdır aşk” diyen şair adeta bir aşkın safhalarını sunarak okurunu düşündürüyor. Bu düşündürme işini çok şiirinde yineleyen şairin bu yönüyle Cemal Süraya ve Ece Ayhan’dan etkilendiği açıktır.

Nükte onun şiirleri için vazgeçilmez bir unsur. Bunu kitabın hemen her bölümünde görmeniz mümkün. Şair, şiirlerinde mizahi unsurları kullanarak lirizmin doruklarında gezdirdiği okuru gülümsetebiliyor. Şiirleri her dem içiniz burkularak değil, kendi dünyanızdan da kolaylıkla izler bulup gülerek takip ediyorsunuz. Bu yönüyle şairin Postmodernizm’in katı bireyselciliğine takılı kalmadığını fark ediyoruz

Ay parçası gibi kız dediler

Hayır dedim dolunay bütünü

Şişmandı

Benim için de bir dize yazar mısın dediğine

Sanırım pişmandı.

Şiirlerinde herhangi bir nazım biçimini bilinçlice kullanmayan şair “İkinci Yeniciler”in gelenekten yararlandığını düşündüğümüzde, serbest nazmı tercih etmiş, İkinci Yeni’nin anlamı ön plana çıkaran dizelerine nazaran şiirde ses unsuruna önem vermiştir. Şairin müzisyen kimliğinin şiirlerindeki müthiş müzikalitede pay sahibi olduğu aşikardır.

Sen bir bir

Ben bir bir bile değilizdir

Birbirimiz olmadığımız zamanlarda

Hani

Senin yarını sen bensiz

Benim yarımı ben sensiz tamamlayamam ya

Şimdi ortada bir abaküs sorunu var

Sen bir sensen bir boncuk sağa

Ben bir ben bir boncuk daha

Sen artı ben yani biz

İki değil de

Bir oluyoruz sağda

…

Yukarıdaki dizelerde de gördüğümüz gibi şair dize içi ve sonu uyaklar, ses tekrarları yani aliterasyon ve asonanslarla öncelikle okurun kulağına hitap etmeyi amaçlıyor. Yukarıda da belirttiğim gibi şairin müzisyen kimliği dizelerin oluşturan sözcüklerin bir şarkı ahengiyle yan yana gelmesine vesile olmuştur. Bu durum Günaçgün’ün şiirlerinde salt vokabüler yapının sağlam olduğu; anlamınsa geride kaldığı şeklinde kesinlikle yorumlanmamalı. Şair ses unsurunu estetik kaygılarla ön plana çıkarmasına rağmen birkaç şiiri dışında anlamsal bakımdan hiç de sınıfta kalmamıştır.

Dün gece bir örümcekti

Tükürsem görünecekti

Bir şey vardı gecede geceyle unuttuğum

Dayardım alnımı lavabolara rahatlardı çocukluğum

…

Şiirlerinin genelinde benzetme ve istiarelerin çokluğu dikkat çekmektedir. Yalnızlık Dört Bin Perde imge bakımından zengin şiirlerle doludur. İmgelerin özgün oluşu şair adına bir artı oluştursa da şairi devir şartlarından bağımsız değerlendirmemeli, Postmodernizm’in bireyi yalnızlaştırdığı yazın dünyasında şairi bu unsurlara göre konumlandırmalıyız. Yalnız Dört Bin Perde bu anlamda anlaşılması güç pek çok imge de barındırmaktadır.

Çocuktum

Bir oyunda kandırmıştım

Horozlu saatimin akrep yelkovanını

Tam on sekizim sabahı

Beni erkenden uyandıracaktı

Sözünü tutmadı saat

Saat on sekizi çalmadı

Şimdi yaşım kaç geçiyor

Çocuk kaldım adamakıllı

Olivia’yı sevdim bir on sekizimde

Şimdi bütün on sekizlerim gözümün önünde

Hepsi hepsi bi tane

Yalnızlık Dört Bin Perde Ağustos 2003’te Epsilon Yayınlarınca yayımlanmış ancak ne yazık ki günümüzde baskısı tükenmiştir. Sanatçının kısa bir süre sonra yepyeni şiirlerle okurunun karşısına çıkacağı bilinmektedir. (farklı bir yayın evi ile yayımlanacaktır)

Günaçgün, hiçbir zaman adını büyük şairler arasında telaffuz etmese de şiirlerinin Türk edebiyatında yer edeceği, gelecek kuşaklarca söylenegeleceği, yapıtlarının günden güne şiire azalan ilgiyi artıracağı ortadadır. Bu anlamda Günaçgün ve benzeri şairleri önemsiyor, çalışmalarının desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum.;Günaçgün’ün tabiriyle Attila İlham yani Attila ilhan gibi Türk edebiyatının belki de en büyük şairlerinden biri dahi kendi şiirleri hakkında Dr. Yakup Çelik ‘in akademik çalışma yapıp Şubat Yolcusu kitabını çıkarmasına çok şaşırdığını düşündüğümüzde müzisyen şairler hakkında bir doktora çalışması bu cevherlerin parlamasına vesile olacaktır.

Günaçgün’le bitirelim keyifli okumalar:

Benimki aşk değil

Alçaktan uçan sevdalı bir güvercinim ben

Unutulmamak için

*** Yazıdaki eskiz çalışması www.yasaronline.net adresinden alınmıştır ve Yaşar Günaçgün'e aittir.

AÇLIK OYUNLARI-Suzanne Collins

2011-07-18T15:58:00.000-07:00

Birkaç gündür Suzanne Collins'in Açlık Oyunları romanını okuyorum. Bugün bitirme fırsatı bulduğum roman için bu sıcak yaz günlerinde keyifle okunabilecek bir "avuntu" roman diyorum.

Bu avuntu sözcüğünü kullanırken genellikle yaz aylarında sahillerde çalan "bakkal" diye tabir edilen şarkılar geldi aklıma. Romanın "bakkal"ı olur mu bilmem ancak böyle bir tabir kullanacaksak Alacakaranlık ve Açlık Oyunları serilerini bu kategoriye sokabiliriz.

Edebi eser nasıl olmalıdır, tartışması sanırım sadece günümüzün sorunu değil. Bu mesele üzerine çokça fikir üretilmiştir. Büyük satış rakamlarına ulaşan kitapların edebi olup olmadıkları hususu çokça tartışılmıştır. Açlık Oyunları da bir dönem çok satanlar listesinde zirveye çıkmış bir serinin ilk kitabı. Doğruyu söylemek gerekirse bir seri kitap olduğunu fark etmeden bir tavsiye sonucu edindiğim Açlık Oyunları'nı hiç sıkılmadan ve merak ederek okudum.

Kitabı okurken sanatsal anlamda tatmin olmadığımı hissediyordum. Bazı şarkılar vardır ilk anda inanılmaz güzel gelir kulağınıza ancak kısa süre sonra o şarkıyı tüketeceğinizi bilirsiniz ve belki de bir daha asla dinlemezsiniz aynı şarkıyı. Açlık Oyunlarını okurken hissettiğim duygu tam olarak buydu. Büyük keyif alıyordum ancak hafızamda asla yer etmeyeceğinin farkındaydım.

Roman fena sayılmayacak bir konu üzerine bina edilmiş. Meçhul bir yıkımın ardından mıntıkalara ayrılan Kuzey Amerika (Paem) Capitol adı verilen bir merkez tarafından yönetilmektedir. Capitol insani duyguların neredeyse unutulduğu ve mıntıkaları esir kampı gibi yöneten caniler topluluğundan başlası değildir. Eskilerin gladyatör şovlarına benzer acımasız bir oyun düzenleyen Capitol, oyuncularını bu mıntıklardan seçmektedir. Baş kahraman Katniss'in eşliğinde dediğim gibi sürükleyici bir hikayenin içinde bulacaksınız kendinizi ancak tatmin olacağınızın garantisini veremiyorum.

Her şeye rağmen bu sıcak yaz günlerinde nefes nefese bir oyunun içinde bulmak istiyorsanız kendinizi bu serinin ilk kitabı Açlık Oyunları ile maceraya atın. Keyifli okumalar...

HER DEM YAŞAR

2011-07-18T12:03:00.000-07:00

Edebiyat Meclisi sadece edebiyatın değil sinema, müzik gibi diğer güzel sanat dallarına da yer verilen bir site. Bu kez sizlerle bir radyo programını paylaşacağım.

TRT FM çeşitli sanatçıları mikrofonun başına çekerek büyük bir iş becermiş. Bunlar: Ferhat Göçer, Mazhar Fuat Özkan üçlüsünün Fuat'ı, Erhan Güleryüz ve şimdi tanıtacağım Yaşar.

Her Dem Yaşar, pazartesi günleri 22:00 ile 24:00 arasında TRT FM'de yayımlanan bir program. Programın ana sesi Yaşar, birkaç haftada bir çeşitli konseptlerle dinleyenlerin karşısına çıkıyor. Örneğin son haftalarda Barış Manço ve MFÖ özel geceleri yapıldı. Yeni konsept ise Grup Gündoğarken.

Sanatçının sesinden CANLI CANLI harika şarkılar dinlemeyi arzu ediyorsanız size kısa bir yol verelim: http://www.trt.net.tr/Canli/canli.aspx?kanal=RADYOFM&slv=0

POLAT ONAT - SON

2011-07-06T16:18:00.000-07:00

Daralan bir fotoğraf gelincik nasıl solarsa / Sana sesleniyorum şiirin ötesindeki hey… diyerek sesleniyor şair “Yürek” şiirinde. Polat Onat’ın ilk şiir kitabı “Son” şairin şiir adına son kitabı olamayacağını o günlerden belli ediyor.

“Son” artık ondan ötesi ya da başkası olmayandır bazen. Bazen en arkada kalandır. Nihayete ermiş olandır. Bitmek tükenmek, ya da ölüm olarak da tanımlayabilirsiniz.

Evet, "Son" kitabı sizleri kapı önünde karşılayan bir ev sahibi gibi: yol gösterici, misafirperver, hürmetkâr… Bu yargıya Onat’ın şiir dünyasında bir geziye çıkmadan önce beni karşılayan sayfalar sayesinde vardım. Onat “son” sözcüğünün ve başka sözcüklerle oluşturduğu öbeklerin hangi anlamlara gelebildiğini okuyucuya sunarak onları bu konu hakkında düşündürüyor ve belli ki harika bir yolculuğa hazırlıyor. Sonsuza ya da şairin yarattığı dünyaya bir yolculuğa çıkıyormuşsunuz hissiyatı kaplıyor içinizi. İsterseniz kitabı okumadan önce sizi bu maceraya biraz daha hazırlayalım…

"Sorular" şiiriyle başlıyor kitap. “Sorular” öyle bir “girizgah” olarak tasarlanmış ki, kitaptaki her şiirin ardından bir şeyleri sorgulayacağınızı hissettiriyor size. Cevaplar arayan bir şaire yardım edecekmişsiniz gibi bir tavır takınıyorsunuz. “Cevapsızlığın kunduzuna her zaman inanan” Onat, her dem sizi meraklandıracak ve sonunu size bırakacak bir şeyler buluyor tabii. Sorular şiirinin ardından okuyacağınız hemen her şiir 6-7 dizelik bentlerden oluşuyor. Şiirlerin bunca kısa yani yoğun oluşu aslında okurun kendi hayal dünyasında özgür bırakıldığı fikrini doğuruyor bende. İmge konusunda özellikle “tezatları” ve “soyutlamayı” sıklıkla kullanan şair, yazımın başında da belirttiğim gibi misafirperver bir ev sahibi misali okuru yarattığı hayali dünyada bir gezintiye çıkarıyor.

“Belki bir kurtuluş biliyorsun anlatmak / Paramparça bir sandal yüzerken koltukta / İlk kez huzuru gördüm mutluluktan kederli” dizelerinde olduğu gibi şairin pek çok dizesinde imgelere ve tezatlara yaslandığını gözlemliyorsunuz. Şairin alışıldık söylemler kullanmadığı ortada: “Huzur”u mutluluktan kederli bir haldeyken bulan şairin huzursuzluğunu tezatlardan yararlanarak pek çok şiirde anlatabiliyor olması etkileyici. Şairin şiirlerindeki imgelerin yoğunluğu “İkinci Yeniciler”le örtüşüyormuş gibi görünse de Onat, İkinci Yenicilerin birçoğunda gözlemlenen “anlaşılmazlığı arama” yanlışına düşmüyor. Şiirlerinin tamamına yakınında “anlaşılmayı” hedefleyen şair “Son” kitabında her şiirinde bir romana sığabilecek hikayeleri paylaşma isteği ile dolu olduğunu hissettiriyor okuruna

Kalemindeki hiciv yeteneğini toplumsal meselelerde ara ara gösteren şair, kaleminden kam damlatan dizelerine bizleri Filistin meselesi üzerine yazdığı “Savaş” şiirinde tanık ediyor. Kitaptaki mekan tasvirleri sizi ilk şiirden bu yana içine çeken hayali dünyaya özgü.Anlayacağınız şairin düş dünyasında dolandığınızın her şiirde farkında oluyorsunuz :“Demek her şey bitti başlayan hatırlamak / gecede uğultular tenha bir rıhtımın sustuğu / ufka doğru kapanıyor bulutsuz deniz / boşluk bırakarak kaybolup gidecek” , “ tan vakti uyanınca günün ışığı ilk sardığı / bir güvercin yırtacak gökyüzünü makasıyla”.

Şiirlerinde yarattığı dünyada olduğu gibi özgür kalmayı yeğlemiş Polat Onat. Son’daki bütün şiirler serbest nazmın güzel örnekleri arasına girebilecek düzeyde. Onat, okuru imgelerinin gizeme sürükleyen yanlarıyla yakalamayı yeğliyor . Tema ne olursa olsun şiirlerine hakim olan lirizm, okurun yüreğinde mutlaka bir iz bırakıyor.

Dağlarca’nın hakkında “Şiirin üzerine varılmaz. Şiir varır insanın üstüne, çabalarınızda başarılı olacağınıza inanıyorum” sözlerini ettiği şair “üzerine varan şiiri” Son kitabında okurlarına göstermeyi bilmiştir. Onat, bir sonraki bölümünü heyecanla bekleten bir film gibi sonlandırmıştır ilk ama “son” olmayan bu güzel kitabı.

… öyle sabit havada asılı kalan iki kuru yaprak

Ve uğultusu rüzgarın tahteravalliyi sarsan

Hep beraber tozlanıyoruz fotoğraf albümünde

Çekmecenin içindeyiz unutulmuş sonsuza dek

Sana doğru koşarken

Önemli olan

Şey.

***SATIN ALMAK İÇİN: tıklayın

EDEBİYAT MECLİSİ 2. ŞİİR YARIŞMASI

2011-07-06T13:07:00.000-07:00

Değerli Edebiyat Meclisi okurları. 2.sini gerçekleştirdiğimiz şiir yarışmasına şiir gönderen tüm okurlarımıza teşekkür ediyoruz.

5 Temmuz itibariyle edebiyatmeclisi@hotmail.com adresine gelen şiirler arasından 4'ünü sizlerin oylarına sunuyoruz. Şiirler 15 Ağustos 2011 tarihine kadar sitemizde oylarınıza açık kalacaktır. Kazanan şiir 16 Ağustos günü açıklanacaktır.

Oylama sürecinde bizleri yalnız bırakmayacağınızı umuyoruz.

Sevgiyle...

Edebiyat Meclisi

EDEBİYAT MECLİSİ 2. ŞİİR YARIŞMASI ADAY ŞİİR: NİSAN YAĞMURLARI

2011-07-06T12:55:00.000-07:00

nisan yağmurlarını sayma
sen ilkimsin!
sıcağı ve soğuğu aynı anda
yaşatan o iklimsin

ben ağzı sütten yanıp
yoğurdu üfleyerek yutan
büyük romanların silik kahramanı
korkak, naif, kaçan
aceleci
ve
rutine bağımlı
sıkıldım buralardan...

sıktı böyle hesaplı yaşamak
şimdi iyi anlıyorum garip olanları

geçim derdi nedir?
şiir derdi nedir?

nisan yağmurlarını sayma
sen ilkimsin
ilk yanlışını yapan bir çocuk
elini ateşe sokar da yakar ya
ne yapacağını sonra öğrenir
bilirsin...

EDEBİYAT MECLİSİ 2. ŞİİR YARIŞMASI ADAY ŞİİR: SABİT MUHACİR

2011-07-06T12:46:00.001-07:00

her an

herhangi biriyle

her yere

her şekilde… gitme ihtimali sıfır

yolcusuz bavullara benzetti kendini yine yüreğim

amansız sonuçlara

dumanlı sürprizler eklenmiş

şüphesi orta-baharı andıran

pür-debi varlığına-revan dereyim

kalbime işin düştüğü biran kepenklerini indireyim

seçimsiz gidişlerinde sonucu değiştiremeyen ama

mütemadiyen kullanılan boş bir reyim

ne bileyim?

çok bencil sana yaşayan,

sana yaşlanan, merhum bir bireyim

total aşklar beslemişim bavulumda

ve her yolculukta

bundandır

en şehvani gecelerde

şahmaranı hissetmem koynumda

dileyim

pervasız sirayetlere zerk edilmiş zehirli bakışlarını sindireyim

hafızamda kayıtlı visal hatların

gözümle görmeyince gönlümü kolay katlarım

gönül görmese gözün ve diğer uzuvların işi daha kolay aslında

en tahrikkar şüpheli seçildi gönül

yaşanmış, bitmiş, denenmiş, olmamış, tekrar denenmiş, ağlanmış, yine kavuşulamamış

aşklar bazında

çok parasına az tohumlar verilmiş

az pahasına çok tohumlar sayılmış yenilgiyle basıldı

hiç yazılmayacak romanlarda aşkımız

kıpkızıl alları, çok siyah karaları doyumuna yaşadık

yine de bıkkınız

demem o ki!

har-ı deprem sözlerinde

nar-ı merhem gözlerinde

girmek istiyorum yeni bir la-dine

sen göç eyle yeter ki…

ben her zaman

hep mutedil

medine

EDEBİYAT MECLİSİ 2. ŞİİR YARIŞMASI ADAY ŞİİR: AŞKA DAİR BİR TERENNÜM

2011-07-06T12:38:00.000-07:00

Sadrıma satır satır yaklaşan bir heyecan,
Manası gizem dolu bir nokta oldu zaman.
Akarken saçlarımdan bir yağmurun tortusu,
Sözün bittiği yerde sendin karşıma çıkan...

Düştü gönlüm gözlerinin tılsımlı yangınına,
Duydu mecnun ağladı, ferhat koştu imdada.
Bağrım yandı sevgili sen beni işitmedin!
Gönül penceresinden bir tebessüm etmedin...

Aradığım sen misin yoksa hayalin midir?
Hatıralarda saklı ıssız geceler midir?
Bilmem ki meçhule koşan yalnızlığımda
Vuslatım anlamsız bekleyişimde midir...

Matemimin bir lisanı halidir bu sözlerim belki
elbet sence basit, elbet sence boş,
tarifi kuytuya gizlenmiş dalgalar gibi,
Şiirlerim,
Kimi gönle hoş gelir kimine de boş..

EDEBİYAT MECLİSİ 2. ŞİİR YARIŞMASI ADAY ŞİİR: NE ZAMAN EVLAD

2011-07-06T12:33:00.000-07:00

Ne zaman aydınlık geleceği için harekete geçeceksin vatanın?

Söyle ne zaman, ruhunda sökün edecek o beklenen milli cereyanın?

Ne zaman sitemini duyacaksın evlat, altındaki kefensiz yatanın?

Söyle ne zaman, kara bahtına “Süreyya yıldızı” olacaksın Atanın?

Hangi vakitte irkilerek tohum olup Anadolu"da serpileceksin?

Söyle hangi vakitte, paslanan özünü iman örsünde eriteceksin?

Hangi vakitte evlat, prangalardaki o bileklerini çözeceksin?

Söyle hangi vakitte, ağını yırtarak kendine dönüp titreyeceksin?

YAŞAM

2011-06-03T14:45:00.000-07:00

Bir ben varım

Bir sen…

Bu dünyada

Zaten yaşam dediğin

Mutlulukların değil midir?

Sevinçlerin kadar yaşama

Hüzünlerin kadar ölüme

Yakınsın.

Sense güzelim beni,

Ölümden uzaklaştıran,

Tek nedensin.

Sen benim son

Şansımsın…

Hayat misali!...

2. EDEBİYAT MECLİSİ ŞİİR YARIŞMASI

2011-05-29T01:09:00.000-07:00

Geçtiğimiz yıl 1.si düzenlediğimiz ve değerli yazarımız Serpil Kaya'nın kazandığı şiir yarışmamızın 2.siyle karşınızdayız. Bu yarışmada en büyük amacımız güzel şiirlerle karşılaşmak ve Edebiyat Meclisi kadrosuna değerli bir yazar kazandırmaktır. Kazanan şiirin şairine sembolik bir hediye vermeyi uygun görüyoruz.

Yarışmaya katılmak için aday şiirinizi 1 Temmuz 2011 tarihine kadar edebiyatmeclisi@hotmail.com adresine yollayabilirsiniz.

6Temmuz 2011 tarihinde aday adayı şiirler yazarlarımız tarafından incelendikten sonra 4 aday şiir okur oylamasına sunulacaktır.

Ödül:

1. şaire "Murathan Mungan SözVermiş Şarkılar" şiir kitabı

"Edebiyat Meclisi'nde yazar olma fırsatı" verilecektir...

Bakarsın umduğundan iyi geçer Yaz...

2011-05-27T16:29:00.000-07:00

Son albümü ''Bakarsın umduğundan iyi geçer Yaz,Öptüm,Sezen...'' ile yaralarımızı sarmaya geliyor yine Sezen...

Hayatı yeniden tazelendirmeye,yeniden anlamlandırmaya
Hayatın acıttığı,kanattığı yerlere yara bandını yapıştırmaya.
Kendi sesinden,kendi sözünden,yeniden ama yeniden doğmaya...

Yerlere yapışıp,kazındığımız bir hayat bu.Kime sorsan,başka bir yerden alıyor yaralarını.
Haydi canım sen de ! Hiç de öyle zor değil hayat,drama yapma şimdi bana ! diyenlere bile bir noktada tokatını yapıştıran bir hayat hem de....
Sığınıp,koşulacak kaç tane kucak var ki ?
Bir Anne kucağı,bir de bizi sezip,saracak Sezen Aksu ocağı..diyorum ben.
Herkesin sığınak noktası farklı farklı çünki...

Ama hangi pencereden bakarsak bakalım,hep hayatın orta yerinde duruyor senin sözlerin hep...O naif sesinle içimize içimize işleyen...

Bak dediğin çıktı ; Umduğumuzdan iyi geçiyor Yaz
Her birimize ayrı ayrı değiyor sihirli dokunuşların.
Kimi aşkını tazeliyor,kimi yarasını sarıyor,kimi yeni bir aşka yelken açıyor.Kimi eski dostlarını senin şarkılarında yâd ediyor...
Ama en güzeli,her satır arasından,her köşesinden bir Sezen şarkısı kıyılarımıza vuruyor....

Tüm iyilik melekleri senin de yaralarını sarsın
Bu devrin en muhteşem kadını,iyi ki varsın !

Sezenist / 27.05.2011 ...

Ve tavsiye bir şarkı :

''Vay''

Her ayrılık zor bin yıldır söyler dururum
Öğrenmiyor kalp görüldüğü üzere durumum
İnsan biraz olsun akıllanmaz mı?
Bilmez mi er geç yanardağ gibi
İçin, için sönmez mi? bu sinsi ateş

Vay yine mi keder ama artık yeter
Yine kapıda kara geceler
Vay çileli başım ortasında kışın
İyice beter
Vay yine mi keder ama artık yeter
Yine kapıda kara geceler
Vay çileli başım ortasında kışın
İyice beter

Bu zor günlerde elbet geçer bir gün
Herkes farkında herkes nasıl üzgün
İnsan biraz olsun akıllanmaz mı?
Bilmez mi er geç yanardağ gibi için, için
Sönmez mi bu sinsi ateş
Vay yine mi keder ama artık yeter
Yine kapıda kara geceler

Vay çileli başım ortasında kışın
İyice beter
Vay yine mi keder ama artık yeter
Yine kapıda kara geceler
Vay çileli başım ortasında kışın
İyice beter...

SEZEN AKSU

KONUKLARIM

2011-04-24T12:44:00.001-07:00

Anadolu’nun ıssız bir köşesinde bir tren garıyım
İnsanlar vagon vagon anılarımı taşıyan bir tren
Yıllardır bir başka yere taşınamayan yalnızlığım
Ne daimi bir yolcu
Ne istediğim an giden
Anadolu’nun ıssız bir köşesinde
Kurumuş bir yaprak kadar sarıyım

Geldiler, durdular
Konakladılar bende
Silinmeyen izler bıraktılar
Anılar yıllarca yaşarsa da bedende
Onlar davetsiz birer konuktular

Kimi bavulunu unuttu gitti
Birkaç parça elbise kaldı içinde
Kiminin taze çiçekleri
Kokuları duruyor üstümde

Kimi ateşini bıraktı
Küllerinden dumanlar tütüyor
Kimi bambaşka bir güne uyandı
Horozları benim için ötüyor

Bir tren garıyım
Yolcularının umursamadığı
Yolcularını da pek umursamayan
Demiyorum tertemiz ve arıyım
Yolcularını hakkıyla uğurlayan
Geldiler, durdular
Konakladılar bende
Gülüşümü bir duvar saati gibi kullandılar
Anıları yıllarca yaşasa da bende
Onlar davetsiz birer konuktular

Murat Gil

YENİDEN BERABERİZ

2011-04-21T10:55:00.001-07:00

Yaklaşık 2 aydır saçma sapan bir yasağın mağduru olarak okurlarımıza ulaşamadık. İçimizdeki yazma hevesini kıramayan bu yasak bugünlerde birçok suçsuz blogun üzerinden kalkmak üzere. Edebiyat Meclisi de sonunda özgürlüğünü elde eden bloglardan biri oldu. Bu platformdan 2 yıldır satırlar diziyoruz ve bu bundan sonra da böyle devam edecek. Bugünden itibaren DNS ayarlarını değiştirmeden sitemize girilebildiği için yazılarımızı takip edebilirsiniz. Umuyorum ki sadece yazma isteği içinde olanlar bu tip yasaklardan bir daha asla etkilenmezler. Özgürlüğümüzü kazandığımız bugünde herkese sevgiler sunar, bizi yeniden takip etmenizi tavsiye ederiz

Edebiyat Meclisi

KADINIM BEN

2011-03-07T14:37:00.000-08:00

Hayata farklı bakarım ben
Duyguyla mantığı evlendirirken
Damıtır,süzerim ne geçerse içinden,
Gücümü kalbimden alırım,çünkü kadınım ben

Ana gibi ,şefkat gibi
Evlat gibi,kardeş gibi
Tülden kanatlarım varmış,sanki melek gibi
Mutluluğa konarım,çünkü kadınım ben.

Emek verir,aş yaparım
Kuş olurum,yuva kurarım.
Kuğu misali,adım adım
Pırıltı saçarım,çünkü kadınım ben.

Dağ yolu demem,patika aşarım
Savaş meydanında cepheye koşarım
Yılmak nedir bilmez,güce güç katarım
Yiğit asker Anasıyım,çünkü kadınım ben.

(Serpil Kaya - Antalya)

*Tüm Emekçi Kadınlarımızın 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlu olsun .

MUZ CUMHURİYETİ

2011-03-01T08:51:00.000-08:00

Pek söylenecek söz yok sanırım. Bir yanlış için suçlu suçsuz herkesin cezalandırıldığı ortamlar sanırım Türkiye kadar hiçbir memlekette mevcut değildir. Kaçak yayın yapan blogları tek tek ortadan kaldırmak yerine bütün bir blogspot uygulamasına son vermek gerçekten Muz Cumhuriyeti'nin işi gibi duruyor.

YENİDEN

2011-02-19T12:53:00.000-08:00

Çok uzun süren bir uykudan uyanmış gibiydim, yorgun ve halsiz. Gözlerimi annemin kucağında açtım; yavaş yavaş sersemlikten kurtulmuş, ayrıntıları sezmeye başlamıştım. Annem çok üzgün ve sessizdi. Tuhaf bir şeyler vardı ve ben ne olduğunu anlayamıyordum. Annemin üzerinde tuhaf kıyafetler vardı, eski çağlardan kalmış gibi görünüyordu ve bulunduğumuz yerde bizim gibi pek çok insan vardı. Burası bir çeşit mahzene benziyordu ama neden buradaydık, nasıl buraya gelmiştik, tüm bu insanlar neden bu kadar korkmuş görünüyordu, kafam bunun gibi onlarca soruyla dolmuştu birden. Hayır, rüya değildi; anın gerçekliğini hissediyordum.

Şimdi ben de korkuyordum.

“Anne?”

Konuştuğumda ağzımdan, kendi dilime ait olmayan bir sözcük çıktı. Benim yabancı dilim yoktu ki. Buna rağmen annem başını eğip bana baktı. Bakışları acı dolu olsa da gülümsedi ve saçlarımı okşarken, gözünden süzülen yaş damladı yanağıma.

Mahzenin kapısı açılınca herkesin dikkati oraya yöneldi. Tanımadığım üniformalar giyen iki asker içeri girdi ve annemle benim karşımıza dikildiler. Doğruldum. Annemin arkamda gerildiğini hissediyordum. Bir anda askerler beni kollarımdan kavrayıp ayağa kaldırdılar ve mahzenden dışarıya doğru sürüklemeye başladılar. Ürkmüştüm. “Neler oluyor? Anne, beni neden götürüyorlar? Anne!”

Beni götürürlerken annem arkamdan hıçkırabildi sadece.

Askerler beni merdivenlerden çıkardılar. Aynalar ve süslü halılarla döşeli, uzun koridorlarda yürüyorduk şimdi. Burası bir… saray mıydı? Bilinmeyene doğru ilerlerken kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Beni tutan askerlerin gözlerinde cevaplar arıyordum; ama tamamen ifadesizdiler. Konuşmaya korkuyordum. Bakışlarım bir an için, duvardaki aynalara kaydı ve ilk kez gördüm kendimi, neler giydiğimi.

Sarı, yaldızlı bir elbise vardı üzerimde. Yürürken arkamdan sürüklenen uzun bir etek, fırfırlı kollar. Bir prenses gibi.

Kendi halkı tarafından yok edilen bir prensestim ben.

Beni bahçeye çıkardılar; hayatımda gördüğüm en büyük, en yeşil, en güzel bahçeye. Ama bu güzelliğin tadını çıkaracak durumda değildim. Eli tüfekli bir grup asker, bahçede sırada dizilmişti. Beni onların karşısında, dik duran bir kütüğe bağladılar. O zaman anladım akıbetimi. “Hayır!” diye haykırdım yine o yabancı dilde. “Bırakın ne olur! Anne! Yalvarırım uyandırın! Buraya ait değilim ben!”

Komutanlarının işaretiyle askerler tüfeklerini üzerime doğrulttular. Bağlandığım yerde deli gibi çırpınıyor, ağlıyordum. “Anne neredesin? Bırakın, yalvarırım! Ölmeye hazır değilim daha!..”

“Ateş!”

Hazır değilim daha…

Ciğerlerimi delen kurşunları hissettim. Nefesimi alıp götürdüler. Başım önüme düşerken dudaklarımdan akan, elbisemi kırmızıya boyayan kanı hissettim. Hayat vücudumda sönerken, bana ait olmayan anılar geçti gözlerimin önünden…

Ya da ben öyle sanıyordum.

Gözlerimi açtığımda kendi dünyama, olmam gereken yere dönmüştüm. Yaşıyordum. Panayırdaki falcının çadırında, falcı kadının karşısında oturuyordum hala. Az önce gördüklerimin, daha doğrusu yaşadıklarımın şokuyla ellerim titriyor, gözlerimden yaşlar süzülüyordu. “Şimdi anladın mı?” diye sordu falcı kadın o derin, gizemli sesiyle. “Kim olduğunu merak ediyordun. İşte, öğrendin.”

Doğrulup, avuçlarını masaya dayadı ve bana doğru abandı. Başımı kaldırıp, kadının faltaşı gibi açılmış gözleriyle karşılaşınca ürperdim. “Tarih kitaplarında geçen bir kişiliksin sen.” Dedi. “Ve yeniden hayata döndün… Son Rus Grandüşesi, Anastasya.”

Pırıl Sesli

S.ALDANIR

2011-02-13T07:17:00.000-08:00

Elimden geldiğince bu sayfalardan pek de bilinmeyen; ancak bilinse fena olmayacak şairlere yer vereceğim. Bu dünyaya bir iz bırakıp geçen şairler olacak bunlar. Unutmayın, diğerlerinden tek farkları bu adamların bıraktıkları izlerin diğerleri kadar derin olamayışı!

Ataol Behramoğlu'nun Büyük Türk Şiiri Antolojisi'ni uzun yıllar evvel almıştım. Sürekli açar farklı şairlerden değişik tatlar almayı denerim. Bundan 6-7 yıl önce bir şiir okumuştum. Tek bir şiiri alınmıştı antolojiye okuduğum bu şairin. Adı Selahattin Aldanır'dı. Adını açık olarak almamış Ataol Behramoğlu. Doğruyu söylemek gerekirse nerede araştırdımsa adının açık haliyle alan da yok.Hep S.Aldanır diye geçiyor kaynaklarda. İlginç! Adı Selahattin'miş şairimizin araştırınca öğrendim. Neyse, bu antolojide yüzlerce pek de bilinmeyen şair arasından bu şairin şiirinde duruşumu, "Vay bee, üstad iyi karalamış!" dediğimi hiç unutmadım. Kendisine yer vermek istedim.

İstanbul doğumlu Aldanır. Bir süre Hukuk eğitimi almış ve çeşitli memurluklarda bulunmuş. Tek kitabı var şairimizin Memleket Saat Ayarı\1953. Ataol Behramoğlu Orhan Veli kuşağının içinde yer veriyor kendisine. Cidden şiirinde taşıdığı acı,ironi,humor ve espri Garip akımına yakınlığını ispatlıyor şairin. Peki dikkatimi çeken şiir neydi. Gelin, onu sizinle paylaşayım:

TAVLA ŞAMPİYONU

Yaşasın

Kazandınız bu partiyi de

Oyun üstüne oyun

Mars üstüne mars yaptınız

Her elde en güç kapıları açtınız

Yok ustalığınıza diyecek

Ne güzel de geliyor zarınız

Memleket gibi hepyek

Vatan gibi düşeş

Millet gibi gele

Bu şiirdi işte dikkatimi çeken. Tavlayı azıcık bilenler şiirdeki espriyi ve bu esprinin altındaki ironiyi anlamışlardır sanıyorum. Bana kalırsa müthiş bir çağdaş hiciv örneği sunmuş bizlere şair. Sonrasında boş durmadım İnternetten de araştırdım kendisini. Pek dişe dokunur bilgilere ulaşamadım haliyle. Dediğim gibi derin izler bırakanlardan değil kendileri. Attila İlhan'ın bir yazısına kısacık da olsa konuk olmuş,bunu gördüm daha sonra. Yazı şu:

"Sâlim Şengil 'in meydana çıkardığı, uzun süre şiirlerini yayımladığı bir de şair vardır ki, yıllardır kayıplara karışmıştı: S. Aldanır ! Meraklısı, bazı dikkatli antolojilerde, adına ve şiirlerinden örneklere rastlıyordu; ama o nerelerde, meçhul! Son aylarda derginin birisinde, -bilmiyorum hangisinde ve ne sebeble-, bir şiirini görerek sevindim: İmge zenginliği, ifâde kolaylığı, konu özgünlüğüyle, -hele o dönemde- hiç de yabana atılabilecek bir şair değildi."

Evet S.Aldanır'ı tanıtmaya çalıştım sizlere. Belki sizler çok daha ayrıntılı bilgilere sahipsinizdir bu şairimiz hakkında. Son olarak ulaştığım iki şiirini daha yayımlıyorum. Görüşmek dileğiyle...

NATO KAFA NATO MERMER

Sen de hiç yükselme

fikri yok

Pireden, keneden kurtulma fikri

Kervanlara hürmet

Cami duvarlarına dikkat

Zarafet, marifet, sadakat fikri

Bak emsalin salon köpeği

Kimi av köpeği, kimi bekçi köpeği

Al işte sana hürriyet fikri

Nato kafa,

Nato mermer"

SEYYAR FOTOĞRAFÇI

Çek artık Osman usta çek

Kapağı bir açışta

Şu bütün sabırsızlığımın resmini

Tam işte o dakikadayım

Hani o her şeyden her şeyden

Sıkıldığımız dakikada

THE KING'S SPEECH: "ÜÇ TAS HAS HOŞAF" DİYEMEYENİ KRAL YAPMAZLAR

2011-02-13T06:17:00.000-08:00

Edebiyat Meclisi'nde üst üste sinema filmi yorumlarına yer veriyoruz. Boş zaman değerlendirmenin en güzel yollarından ikincisi sanırım sinema filmi izlemek. Birincisi olarak her zaman kitap okumayı düşünüyorum.

Oscar törenleri öncesinde pek çok ödüle aday gösterilen filmleri izleme fırsatı buldum. Son olarak The King's Speech filmini izleyebildim.

Cumhurbaşkanı Gül'ün twitter'da paylaştığı iletinin ardından gündeme bomba gibi düşen film Türkçeye Zoraki Kral olarak çevrilmiş. Gül, köşkte bu güzel filmi eşi ile birlikte izlediğini söyleyince ortalık karıştı. Tabii ki mesele filmin henüz dvd olarak piyasaya çıkmayışı ve Cumhurbaşkanının filmi korsan olarak temin ettiği düşüncesiydi. Aynı adresten filmi ABD'den temin ettiğini açıklayan Gül'ün tatmin edici olmadığı ortada. Sanırım en tepeden en alt seviyeye korsan birçoğumuz için vazgeçilmez.

Filme geçelim. 2010 Oscar'a aday bir filmin daha gerçek hikayeye dayandığına şahit olduk. Gerçek bir hikayeye dayanan ve benim izlediğim diğer film 127 Saat'ti.

The King's Speech, bizleri Birinci Dünya Savaşı sonrası İngiltere'ye, dahası İngiltere Kraliyet Ailesi'ne götürüyor. Savaş sonrasında Avrupa'da değişen dengeler ve dünyanın bir başka büyük savaşa hazırlanışı farklı bir perspektiften, topluluk önünde adeta dut yemiş bülbüle dönen veliaht prensin gözünden aktarılıyor.

York Dükü Albert Georghe kekeleme kusurundan öyle muzdarip ki defalarca saray doktorlarınca tedavi edilmeye çalışılsa da bu kusurunu yenemiyor. Tam bu noktada en iyi erkek oyuncu dalında Oscar adayı Colin Firth'i anmadan edemeyeceğim. Filmleri izledikçe Oscar jürisinin erkek adayı belirlemekte çok zorlanacağını düşünüyorum. 127 Saat'te James Franco'yu hayranlıkla izlerken, şimdi de Colin Firth'in ağzından çıkamayan sözcüklerle yani büyük oyunculuğuyla büyüleniyoruz.

Bir kekemeyi, asabi bir kekemeyi, asabi soylu bir kekemeyi oynamak sanıyorum ki oldukça meziyet gerektirmekte. Colin Firth bu meziyetlerin tamamına sahip bir oyuncu olduğunu gösteriyor izleyiciye. Gerçi biz Firth'i İnci Küpeli Kız'da da hayranlıkla izlemiştik.

Filmde prensimizin hanımı"Elizabeth" rolünde Fight Club ve The Big Fish'ten tanıdığımız Helena Carter var.

Prensin eşinin ısrarları sonucunda prensi götürmeyi başardığı diksiyon uzmanı Lionel'i ise Karayip Korsanlarında kötü kaptanı canlandıran Geoffrey Rush canlandırıyor.

Filmin ilginizi çekeceğini umuyorum. Oldukça akıcı bir şekilde filmin sonunu getirebiliyorsunuz. Kraliyet filmlerinin kasvetli havası yok filmde. Prens Albert'ın çektiği sıkıntıları Colin Firth sayesinde kendinizde hissediyorsunuz. Şiddetle tavsiye ediyorum.

Keyifli seyirler...

AŞK TESADÜFLERİ SEVER : OLAMAZ MI OLABİLİR...

2011-02-11T08:18:00.000-08:00

Son hafta bütün yazılar beyazperde ile ilgili oldu; ancak sinema dünyası en yoğun dönemlerinden birini yaşıyor ve Oscar öncesi özellikle aday filmler gündemi oluşturuyor.

Bu kez bir Türk filmini yorumlamaya çalışacağım. Son günlerin en popüler yapımı, bir Ömer Faruk Sorak filmi: "Aşk Tesadüfleri Sever"

Filmi Radikal'in sinema ekini okuduktan sonra önyargı ile izlediğimi belirtmeliyim ancak oradaki eleştirilerin hemen hepsini haklı bulduğumu da söyleyebilirim. Özellikle de tesadüf meselesinin cılkının çıktığı görüşüne.

Filmin başrol oyuncuları, yani şu meşhur aşkın failleri "Mehmet Günsür" ve "Belçim Bilgin". Mehmet Günsür'ü film boyunca oyunculuk anlamında oldukça rahat buldum. Jest ve mimiklerini harika kullanan bir oyuncu Günsür. Fakat partneri Bilgin için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. Bana kalırsa bu rol için Belçim Bilgin'den farklı bir aktris seçilmeliydi. Bunu sadece iki oyuncuyu yakıştıramadığım için söylemiyorum. Oyunculuğunu pek samimi bulmadım bir sinema sever olarak.

Filmin oyuncu kadrosu ile ilgili yazmaya başladım öyle de devam edeyim. Filmlerde esas oğlan yahut kızın küçüklüklerini canlandırma fikri bana her zaman riskli gelmiştir. Aşk Tesadüfleri Sever adeta geçmişe dönüşlerle kurgulanmış bir film olduğundan, başrol oyuncularının ufaklık halleriyle sıklıkla rastlaşıyoruz. Başta da belirttiğim gibi minik oyuncuların filmlerde kullanılması büyük bir risk ve filmin inandırıcılığını etkileyebiliyor. Mesela "Babam ve Oğlum" filminin ufaklığı öyle özenle seçilmemiş olsaydı izleyiciye aynı duyguları yaşatır mıydı filmin sonunda merak ediyorum. İşte Aşk Tesadüfleri Sever'de rol alan ufaklıklarımızın filme katkıları pek olamamış diye düşünüyorum. Bir de geçmişe gidişlerin gereğinden fazla olduğunu savunuyorum.

Bu noktada Altan Erkekli'ye bir parantez açmalı. Günsür'ün babası rolünde gördüğümüz Erkekli her zaman bildiğiniz gibi. Filmi, onun hatrına izleyebileceğiniz aktörler vardır. Onlardan biri olduğunu tekrar ispat ediyor Altan Erkekli.

Filmde bu aralar birçok kanalda sıklıkla çalan bir parça var: "Eylül Akşamı". Tabii Mehmet Günsür yorumu ile dinliyorsunuz parçayı. Fena olmamış düzenleme.

Bülent Ortaçgil gibi harika bir sanatçının bu dahiyane sözlere sahip parçasını eminim birçok sinemasever ilk kez dinleyecektir. Filme yıldızla not verirken bir yıldızı sırf bu parça için düşündüğümü söylemeliyim. Filmde kullanılan diğer parçalar da "cuk" oturmuş diyebileceğimiz türden.

Filmi izlerken şöyle dediğimi hatırlıyorum kendi kendime: "Sınav" filminin yönetmenini hatırlamıyorum; ama bu filmin yönetmeni kesinlikle "Sınav"ın yönetmeni. Evet eve gelip yönetmene baktığımda Sınav'ın da Aşk Tesadüfleri Sever'in de yönetmeninin Ömer Faruk Sorak olduğunu fark ettim. Bu bir yönetmen için arzulanabilecek bir durum bana kalırsa. Bir izleyen olarak iki filmin şarkılarının da özenle seçilişi ve parçaların insanı yakalayışı filmin yönetmenini önplana çıkarabiliyor. Sınav'ı hatırlayanlar ne demek istediğimi anlamıştır sanıyorum.

Her şeye rağmen Aşk Tesadüfleri Sever için Sınav filmi sonunda söylediğim güzel sözleri dizemeyeceğim. Bana kalırsa çok da fena olmayan bir senaryo heba edilmiş. Belki çok fazla beklentimiz var ;ancak Amerikan ya da Fransız sinemasının romantik-komedi-dram türünün seviyesine sanırım yalnızca Issız Adam ve Romantik Komedi filmleri ulaşabildi. Aşk Tesadüfleri Sever gerek çekim teknikleriyle gerekse oyuncu tercihleriyle TV filmi havasını barındırıyor bünyesinde.

Keyifli seyirler...

Benim yıldızım beş üzerinden 3

BLACK SWAN: GÜN GEÇTİKÇE DEĞİŞİYORDU...

2011-02-03T06:39:00.000-08:00

Bir oscar adayı filmi daha izledim. Black Swan ya da Türkçe adıyla Siyah Kuğu.

Bu film bir genç kızın çelişkilerini harika anlatmış bana kalırsa. Bale sanatına pek ilgi duymasam da herkes kadar Kuğu Gölü Balesi'ni duydum. Sanırım bale ile ilgili de başka bir şey duymamıştım.

Bu film birçok insana bale izlettirebilir. Şöyle söylemeli sanırım Natalie Portman birçok insana bu sanatı sevdirebilir.

Oscar adayı bu film ödülü kazanamayacaktır ancak aday olmayı sonuna kadar hak etmiştir.

Keyifli seyirler...

UNUTMAYACAĞIZ...

2011-02-01T13:53:00.001-08:00

İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından, bayraklarla donatılan konsolosluk binalarının yanından geçen Rikkat Hanım, ellerinden tuttuğu iki oğluyla birlikte, Cihangir'deki evlerinden Taksim Parkı'na doğru yürümektedir. İki çocuğu da savaş yıllarında doğmuştur Rikkat Hanım'ın. Bu yüzden, eşi İsmail Hakkı Bey'le ilkine Savaş, ikincisine Barış adını koyarlar.

Büyük oğlu Savaş bayrakları göstererek sorar: " Bugün bayram mı anne?"... "Hayır" der, Rikkat Hanım:"Barış Günü"... Bu yanıt üzerine Savaş kardeşine döner:"Sana oyuncaklarımı vereyim adını bana ver"...

Barış kabul etmez ağabeyinin bu teklifini ve o gün, iki kardeş ilk kez kavga ederler!..

Savaş yıllarının getirdiği yoksulluk yüzünü güldürmez Barış'ın. O yılları, "Çocukken mutlu bir insan değildim. Parçalanacak bir oyuncağım bile olmadı" sözleriyle anımsar.

Barış'ın öğrenciliği de, çocukluğu gibi pek parlak geçmez. İkmale kaldığı fizik,kimya,matematik, gibi fen dersleri yaz tatillerini zehir eder. Ortaokul son sınıfta kaldığı dersler arasında müzik de vardır!

Soyadına takılır arkadaşları: "Manço"... Kızılderili adını anımsatan Manço'nun Karamanoğulları'ndan miras kaldığını öğrenir. Fatih tarafından Anadolu'dan sürülen Karamanoğulları'ndan Balkanlar'a yerleşenlerine yöre halkı "Manço" diye seslenir. Belki de yüzyıllar süren bu özlemdir, Barış Manço'nun şarkılarının buram buram Anadolu kokmasının nedeni.

Bir Anadolu ozanıdır BArış Manço. Orkestrasına " Kurtalan Ekspres" adını koyar. Siirt'in bir ilçesidir Kurtalan ve Güneydoğu'da tren yolunun ulaştığı son istasyondur. Bu konuda, Cemal Süreya'nın yaptığı şu değerlendirme çok öenmlidir: "Aslında çok daha önceden ortadan kalkmıştı saz şairi de, halk şiiri de. Sözgelimi Aşık Veysel halk şairi değildir. Desek desek halkevi şairi diyebiliriz onun için. Günümüzün halk şairleri, saz şairleri, hafif müzik sanatçılarıdır diyorum. Barış Manço en önde geleni bizim için."

Cemal Süreya, Barış Manço 'yu hayattayken ele aldığı yazısında şu karşılaştırmayı ortaya koyar: "Barış Manço'nun resim sanatındaki karşılığı Bedri Rahmi Eyüboğlu'dur. Onun gibi çorap deseni tutkunu. Ama yine onun gibi oradan mutlaka bir şeyler çıkarmasını bilir. Bütün bunlar bir arınma da getirmiştir Barış Manço'ya. Zaman zaman, daha doğrusu büyük bir geniş zaman içinde, bir minyatür saflığı da kazanabiliyor. Dünyada olup biteni izleyen bir sanatçı. Kopyacı değil. Rahatça yaratıcı diyebileceğimiz bir uyarlama gücü var. En uzak ülkedeki hafif müzik ya da pop girişimini, yüzyıllar öncesinin Anadolu duyarlılığıyla iç içe geçirip bugün için hazırlanmasını biliyor. Fırsatçılığını da o naif, o minyatürleşebilir tavrıyla bağışlatıyor"

Sanatçının dğnya görüşünü, sanatı ele alışını ona atılmak istenilen çamurlarla değil, kendi sözleriyle anlamaya devam ederlim: Ölümünden kısa bir süre önce katıldığı bir televizyon programında şunları söylemiştir Barış manço: " Türkü çok büyük bir coğrafyada söylenir. Herkes doğru bildiği kadar okur. Her isteyen, her istediği gibi türkü söyler.İçinden nasıl geliyorsa öyle okur. Güney Anadolu türküsü ile Balkan türküsü aynı değildir. Bir tek türkü yoktur. Gönlümden ne geçiyor, dilimden ne geliyorsa öyle okurum. Bu yasaklanamaz. Yasaklamak yasaktır!.."

Barış Manço, geçmişi tanmımayanın, bugünü anlamayanın yarını kuramayacağına inanır. Antika eser tutkunluğu da içinde yaşadığı yüzyıla uyum sağlayamayışının dışa vurumudur. Bu yüzden, bir müzeyi andıran evindeki çalışma odasında televizyona,müzik setine ve videoya yer yoktur. Nikahına faytonla giden tek sanatçı da o değil midir? Ne de olsa o, yaşamının her anıyla kalıpları kıran bir sanatçıdır.

Ülkemizde çok görülen sözler çarpıtma hastalığı hiçbir zaman yakasını bırakmaz Barış Manço'nun. 90'lı yılların başında milletvekilliğine adaylığını koyacağı yönünde haberler çıkınca bir basın toplantısı yapmaya karar verir. Sanatçı, böyle bir şeyin söz konusu olmadığını, böyle bir şey yapacaksa bunu Cumhurbaşkanlığı için yapacağını söyleyerek, her zaman olduğu gibi kimseyi kırmadan sıyrılır işin içinden. Daha doğrusu sıyrıldığını sanır. Çünkü sözleri saptırılarak halka şu mesaj verilir: "Barış Manço Cumhurbaşkanı olmak istiyor."

Sanatçı " Lambaya Püf De" şarkısının TRT denetim kurulu tarafından yayınlanmasına izin verilmeyişiyle de yasaklardan payına düşeni almıştır. Kurul erotik bulur söz konusu şarkıyı. Bunun üzerine aynı şarkı sözleri kaldırılarak bir kez daha kurula sunulur. Sonuç değişmez!.. Şarkı yine erotiktir. "Nasıl olur, sözleri yok ettik?" diye çıkışan Barış Manço'ya ağzının payı verilir: "Gitarist şarkıyı erotik çalıyor!.."

Barış Manço'nun 1 Şubat 1999 tarihinde ölmesi son derece anlamlıdır. Çünkü, o gün Mehmet Ali Ağca'nın gazeteci Abdi İpekçi'yi öldürüşünün 20. yıldönümüdür... Şu rastlantıya bakın ki, Abdi İpekçi adına konulan bir "Barış" ödülü vardır.

7'den 77'ye herkesin sevgisini kazanmış nadir sanatçılardan biri olan Barış Manço'yu, bir gün bu ülkede " Kitap Kurtları Vadisi" filminin çekilmesi umuduyla bir şarkısındaki şu sözüyle analım: "Silahla mertlik olmaz Osman!"

SUNAY AKIN "Tuncay Terzihanesi"

LOVE AND OTHER DRUGS: BAZEN BİRİSİ İLACINIZ OLUR

2011-01-30T08:42:00.000-08:00

Dün izlediğim 127 Saat filminin üzerimdeki etkisi geçmeden başka bir film izleyeyim istedim. Love and Other Drugs adlı filmi izlemeye karar verdim. Genelde sinema günleri yaptığım haftalarda izlediğim çok iyi bir filmin ardından kötü filmler arka arkaya gelir ve bütün keyfim kaçardı. Bu kez öyle olmadı. Başrollerini Anne Hathaway ve Jake Gyllenhaal'ın paylaştığı bu enfes film bugünlerde romantik bir film arayanlar için güzel bir ilaç olacak.

İlaç diyorum bu söz filme çok yakışıyor. Çaylak bir represant olan Jamie doktorları tavlamak üzere bütün hünerlerini gösteren yakışıklı ve çapkın bir gençtir. Hayatı boyunca kızları rahatlıkla tavlayan kahramanımız hastanede bir doktoru kafalamaya çalışırken Maggie ile karşılaşır. Film de burada başlıyor zaten.

Keyifli seyirler...

127 SAAT: BİR ÇATLAKTA NE KADAR DAYANABİLİRSİN?

2011-01-29T14:56:00.000-08:00

Slumdog Millionaire filminin yönetmeni o filmdeki becerisi ile Oscar'ı sonuna kadar hak etmişti. Bugün izlediğim bir başka filmi 127 Saat ise resmen bir baş yapıt.

Film gerçek bir hikayeden yola çıkılarak çekilmiş. Özgür ruhlu gencimiz Aron kimseciklere haber vermeden Amerika'nın meşhur kanyonlarından birinde seyahate çıkar. Kısa bir gezinti olarak planladığı bu marecasında bir çatlağa sıkışır kalır. Eli iki kaya arasına sıkışmıştır.

Sonuna kadar nefesimi tutarak izlediğim filmlerden biri oldu 127 Saat. İzlemeyenlere şiddetle öneriyorum bu filmi.

Keyifli seyirler.